Trening Gronostaja

[Kos]

Widziała, jak kocura mimika zmienia się stopniowo, tylko pogarszając się, zamiast polepszając, jak sądziła. Nie wiedziała nawet czemu, co frustrowało ją znacząco. Obwiniała w głównej mierze siebie, za to, że nie potrafiła pocieszać kotów. W końcu mogła go przytulić, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze! Albo ostrzej mruknąć, że jeśli chce być wojownikiem to powinien się zachowywać jak wojownik, nie płakać co chwila. Nie wiedziała, doprawdy, była zgubiona widząc jego szklące się oczęta, upuszczające łzy z nieznanego jej powodu. Czuła się źle, potwornie źle i nawet jeśli chciała poprowadzić trening dalej, to nie była w stanie.
- Jejku Gronostaj, co się stało? - wymruczała zmartwiona, spoglądając w jego zielone oczy. - Powiedziałam coś nie tak? Zrobiłam coś nie tak? Uraziłam cię jakoś? Nawet jak ten problem nie dotyczy mnie, a zakładam że tak jest, to możesz mi powiedzieć. Serio, jeśli nie podoba Ci się coś w moim zachowaniu lub obraziłam Cię słowami to powiedz, naprawimy to. Trening jest dość długi, a jeśli nie nawiążemy przyjacielskiej relacji, nie będzie się go przyjemnie odbywała. A polować będziemy, jeśli będę miała pewność, że wszystko u ciebie gra - poinformowała go, szczerze zmartwiona.