Wyprawa Krwawnikowej Łapy

[Lśniąca Sadzawka]

Obudziłam się z sercem znajdującym się w gardle. Biło tak mocno, że czułam, jakby za moment miało mi wyskoczyć z piersi. Miejsce, w którym się znajdowaliśmy, było starym obozem klanu. Pamiętałam je jak przez mgłę, nie byłabym w stanie go opisać, gdyby ktoś spytał mnie, jak wyglądał, ale potrafiłam go poznać.
Rozejrzałam się po zebranych. Posłałam przepraszające spojrzenie Olchowej Gałązce i równie pogardliwe Przebiśniegowemu Zagajnikowi. To samo próbowałam zrobić także z Szałwią, którego nie sposób było dostrzec, ale po takim tchórzu można było się tego spodziewać. Bałam się tylko, że zamiast obserwować, zdecyduje się do nas przyjść. Na szczęście tak się nie stało i zjawił się przy nas Kusowąsy, któremu posłałam spokojne spojrzenie na przywitanie. Próbowałam także dostrzec Malinową Gwiazdę, ale musiała się gdzie kryć za resztą kotów, razem z Fiołkowym Świtem. I Krzykliwą Mewą.
Wstrzymałam oddech, gdy Gwiezdny przemówił. Nie zmierzył mnie wzrokiem pełnym pogardy, nie wydawał się mnie za nic karcić. Jakby... nie miał nic przeciwko temu, że mój bękarci syn, który nigdy nie powinien pojawić się na świecie zaraz złoży przed nim przysięgę. Może nie wiedział? A może nie chciał nic mówić dla dobra Krwawnika? A może to dopiero cisza przed burzą? Oby nie.
Odpowiedziałam na uśmiech terminatora.
- Kusowąsy, gdy będzie po wszystkim, chciałabym o coś zapytać. - oznajmiłam spokojnie, po czym przeniosłam wzrok na gwiazdę dzisiejszego wieczoru. Odchrząknęłam, po czym, patrząc na wszystkich zebranych, przemówiłam.— Ja, Lśniąca Sadzawka, Medyk Klanu Wichru, wołam do Przodków, by spojrzeli na tego Terminatorka. Ciężko trenował, by zrozumieć wasze ścieżki i z waszą pomocą będzie mógł służyć swemu Klanowi przez wiele księżyców. Krwawnikowa Łapo, czy obiecujesz postępować według Kodeksu Medyka, pozostawać z dala od rywalizacji między Klanami i chronić wszystkie koty nawet kosztem własnego życia? - wyrecytowałam. Z każdym kolejnym razem ta przysięga miała dla mnie coraz mniej sensu.