Wyprawa Krwawnikowej Łapy

[Deszczowa Pogoda]

Gwiazdy pozostawały ciche i nieruchome przez cały czas składania przysięgi, jeżeli wyłączyć to, że ktoś, przy "wołam do naszych przodków, by na nas spojrzeli", rzucił niezbyt dyskretnie "spojrzymy, a jakże". Dopiero po tym, jak Lśniąca Sadzawka zamilkła, całe Drzewo zadrżało od rozlegających się wokół wiwatów. Głosy mieszały się ze sobą w różnych tonacjach, wysokościach, tembrach: słuchacze doznać mogli dziwacznego wrażenia, że są w stanie wyodrębnić z tej masy okrzyków każdy pojedynczy głos. Dopiero po chwili skandowania zrobiło się luźniej, koty zaczęły milknąć, przechodzić do rozmów ze sobą - a Kusowąsy wyglądał, o ile to było możliwe, na jeszcze dumniejszego z Krwawnikowego Liścia, niż wcześniej.
- No, i po wszystkim, mały, lub raczej - to dopiero początek wszystkiego! Masz przed sobą tak dużo, tyle życia, tyle wspaniałych rzeczy! - cieszył się teraz. - Będę kibicował! - obiecał jeszcze, po czym zwrócił wzrok na Lśniącą Sadzawkę. - Jasne, możemy mówić - odparł pogodnie. Jeszcze raz nachylił się nad kocurem i musnął go nosem po czole. - Czas już ci wracać na ziemię, mały. Napatrzysz się na Srebrną Skórkę jeszcze wiele razy... Teraz czas żyć. - i wraz z tym świat, przed oczyma Krwawnika, począł drgać, falować, rozmywać się i rozpływać. Jeszcze przed tym, jak sen ostatecznie zaniknął, Krwawnik usłyszał jadowite pożegnanie od Przebiśniegowego Zagajnika, który nie omieszkał rzucić, z okrasą parsknięcia śmiechem: - Kolejny fatalny medyk w tym Klanie! - które nadal dźwięczało mu w uszach, gdy ocknął się przy Szepczącej Sadzawce.

... Jego mentorka nadal była uśpiona, a jej dusza pozostawała na eterycznej matni Srebrnej Skórki, z której, jako żywa, miała przywilej odejść.