Siedlisko Koni

[Wędrujące Światła]

Bez dowodów nie uwierzyłby w jakąkolwiek formę medycyny w klanach. A tym bardziej nie zaufałby sypiącej się kotce, że to właśnie ona zajmuje się leczeniem pobratymców. Albo raczej - byłby skłonny ostatecznie uznać to za prawdę, ale jak taka prawda świadczyłaby o poziomie leśnych dzikusków? Co to za medyk, który nue potrafi samego siebie doprowadzić do porządku? Konował i tyle.
Zastrzygł rudawym uchem. - Niestety? - powtórzył gładko, zupełnie zlewając kwestię, że każdego przychodzi czas. On nie był każdym, takie przyziemne zmartwienia go nie dotyczyły. Ach, a może wcale nie o to nieznajomej chodziło, może tak sobie powtarzała, bo ją to podnosiło na duchu. Że kiedyś jej trud się skończy. - Ale wiesz, że jeśli ci tu źle to wcale nie musisz czekać, aż przyjdzie na ciebie czas, hm? Możesz wziąć sprawy w swoje łapy! - brzmiał jak trener personalny, który próbował zmotywować do robienia rzeczy w życiu, bo w swoim mniemaniu pomagał (a tak za tym nie przepadał, miło z jego strony, prawda?). Nie zachęcał do rzucenia się z klifu, a jedynie wspominał, że taka opcja istnieje!!