Pęknięta Skała

[Polny Chwast]

Wielka Słona Woda.
Czy słyszał o niej? Jak najbardziej, opowieści starszych o dawnych terenach Klanów zawsze go interesowały, jednak, pomimo najszczerszych chęci, nigdy nie potrafił wyobrazić sobie jeziora bez krańca, teraz widział, co prawda w gwiezdnym pyle i ciemności, jednak było to coś, co zapierało mu dech w piersi.
Milczał przez kilka, może kilkanaście uderzeń serca, które zdawały się być wiecznością. Czy gdy umrze, wszystko tak już będzie wyglądać? Wszędzie będą gwiazdy, wszędzie będzie blask i migotania? Spojrzał jeszcze raz na Ciernisty Kwiat, jakby starając się zapamiętać jej mordkę, jej oczy i wyraz pyska, tak dawno ją widział. Zaschło mu w gardle, chciał coś powiedzieć, jednak po rozchyleniu żuchwy wydał z siebie tylko niemy głos. Odchrząknął.
– Ja… powinienem tam wracać. Muszę wracać – wydusił z siebie w końcu. Miał pytania, oczywiście, ale był najwidoczniej w zbyt dużym szoku, aby w ogóle rozmyślać o czymkolwiek bardziej. Był już na srebrnej skórce, ale nigdy w takiej sytuacji. Fakt, że umarł… sprawiał, że nie do końca był świadomy wszystkiego. Bo to było dla niego tak… szlachetne, majestatyczne, aż sam nie mógł w to uwierzyć. Chciał wracać z powrotem, do swojego świata, do Klanu, do Ostrej i swoich dzieci, nigdy by sobie nie wybaczył, gdyby miał ich zostawić na zawsze.