Ważkowa Rubież

[Ambient]

Ambient prawie zawsze, prawie cały czas unika wzroku wszystkich. Matki, rodzeństwa, obcych kotów. Zerka na ogromnego, szarego kota, patrzy w jego pysk ale nawet na chwilę nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, a gdy on patrzy na Ambient, kocię odwraca wzrok kompletnie. Przebiera łapami, nie w nerwach - w dziwnej ekscytacji. Przynajmniej tak sądzi, że właśnie tym to jest. Ekscytacją.

Cieszy się, tak naprawdę, że Rosomak i Aura chcieli przyjść do Fairy'ego. Pstrokate kocię Tsunami też chciało, ale bało się pójść samo, a z rodzeństwem czuło się raźniej. Chociaż medyk wciąż jest trochę straszny, nieco dziwny, ale teraz, przy bliższym poznaniu, zdaje się być sympatyczny. Nie tak sympatyczny jak mama. Dużo mówi. Dla Ambient za dużo, kociak wyłącza się w połowie wypowiedzi medyka i wraca na ziemię dopiero, gdy słyszy swoje imię.

I kieruje się powoli ku półce skalnej, którą Fairy wskazał. Przygląda chwilę roślinom, złotemu płynowi, srebrnym nitkom. Kocimiętka i miód tak dobrze pachną, ale pajęczyna tak ładnie iskrzy, wydaje się być tak delikatna. Ambient staje na tylnych łapkach, sięga zębami patyka na którym zawinięta była pajęczyna i wraca do Fairy'ego, Rosomak i Aury ze znaleziskiem w pysku.