Afirmacja

[Żelazo]

Chwilę leżał w bezruchu, nieobecnym wzrokiem obserwując, jak Tsunami go liże, jak go masuje. Nieprzerwanie starała się być w fizycznym kontakcie z nim, nieprzerwanie starała się sprawiać mu prostego rodzaju przyjemność. Przyjemność dotyku. I to było miłe, prawda, ale zupełnie niezaspakajające jego potrzeb psychicznych

To, co czuł, to chyba poczucie winy. Ale tylko "chyba", bo nie był pewien. Do wyrzutów sumienia pasowałoby nagłe ściskanie w żołądku na wspomnienie Wrony. Ale czy powinno mu być tak smutno przez poczucie winy? Może to była tęsknota?
...za Wroną?

- N-nie. Nie tęsknię za Wroną - stwierdził nagle stanowczo.
Od chwili, gdy szylkretka się odezwała, minęło już sporo czasu. Prawdopodobnie. Fairy poczuł, że jego słowa były zupełnie nieadekwatne do sytuacji. Sfrustrował się tym, że młoda na pewno go nie zrozumie.
- Zrobiłem to na złość. Żeby się zemścić. Taakkk, wiesz? - zaczął mamrotać, żeby jakoś przekonać Tsunami, żeby jednak go zrozumiała. Czuł presję. Rosnącą irytację. - ████████ ███ z Wroną, bo byłem zły na...
Głos uwiązł mu w gardle. Był zaskoczony, że tak ciężko było mu to powiedzieć. W tym momencie już doskonale wiedział, że to prawda. Dotąd nie bał się prawdy, chlubił się tym. A może mu się wydawało? Może tak naprawdę nie był odważny?