Afirmacja

[Tsunami]

Ciepło i przyjemność powoli zastępowała dziwna frustracja. Nie rozumiała już zupełnie tego gdzie się znajduje, co robi tak blisko Fairy'ego. Dał jej kocimiętkę, było super, było miło, a teraz minęło kilka dłuższych chwil i poczuła się tak, jakby jakaś siła nadprzyrodzona pstryknięciem wyparowała z jej życia ostatnie kilka chwil. Już miała dziury w pamięci. Może się uodporni jeśli będzie zażywać kocimiętkę częściej.

Wiedziała i pamiętała natomiast, że znajdowała się pyskiem przy dolnej partii brzucha Fairy'ego i tam kontynuowała całowanie i gryzienie jego skóry. Potrzebowała kontaktu fizycznego i tyle wiedziała, chyba na tym etapie już tylko tyle.

Teraz to Tsunami wbijała Fairy'emu pazury w udo, ugniatając je miękkimi, kosmatymi łapami.

- No, na? - spytała tępo, stłumionym głosem, z pyskiem wciśniętym w miękkie podbrzusze medyka. - Na kogo. Na co. Na nią? Jak tak, to może... zrób się zły na mnie.

Chyba nikt nie słyszał jeszcze, żeby Tsunami wypowiadała tak długie zdania tak płynnie, pewnie, bez żadnego uprzedniego zastanowienia, bez przerw co drugie słowo.