Wyprawa Kosowej Pieśni

[Płonące Niebo]

"Niedaleko" było bardzo optymistycznym stwierdzeniem ze strony Łabędziej Szyi, gdyż czekała ich wędrówka przez całe Borsucze Pagórki i jeszcze kawałek dalej, bo to tam ukrywała się Szepcząca Sadzawka. Tak czy inaczej ekspedycja ruszyła przed siebie, przemierzając otwarty teren, który tylko gdzieniegdzie porastały pojedyncze drzewa albo krzewy. Teren nie był specjalnie równy, składał się z licznych synklin i antyklin, jednocześnie męczących wędrowców, gdyż trzeba było co róż iść w górę to w dół, i utrudniających widoczność, bo jak tu zobaczyć co ukrywa się kawałek dalej skoro przed twoim pyskiem był zasłaniający wszystko pagórek.
Na szczęście ze względu na późną Porę Opadłych Liści praktycznie nie było traw ani liści, przez które trzeba było by się przedzierać. Powietrze robiło się coraz ostrzejsze, a mróz ciął nieprzyjemnie futra kotów. Dopiero jednak po chwili doszło do czegoś całkowicie nowego, mianowicie prosto na nos Kosowej Pieśni spadł mokry płatek śniegu. Nie był on jedyny, gdyż za nim powędrowały kolejne, dziesiątki, setki, tysiące. Z nieba zaczął padać śnieg.