Wyprawa Kosowej Pieśni

[Płonące Niebo]

Trójka kotów zaczęła przedzierać się przez Borsucze Pagórki, które na początku miały brązowawy kolor ziemi, starej, zeschłej trawy i gnijących liści. Teraz jednak, wraz z mijającym czasem, powoli zaczęły nabierać biało-szarych barw, po tym, jak zaczął opadać na nie śnieg. Było zbyt mroźnie, by od razu topniał, dlatego począł pożerać otaczający ich krajobraz. Przez to wszystko wydawało się, że jest jeszcze ciszej, niż wcześniej.
Jedynym, co przerwało ich spokój, był zapach lisa, ale bardzo zwietrzały, jakby zwierzę było tutaj ze dwa dni temu. Poza tym nie wyczuli prawie żadnej zwierzyny i tylko mieli do czynienia z pojedynczymi ptakami co jakiś czas latającymi nad ich głowami. Cała trójka musiała przyznać, że do ich żołądków zaczął docierać głód. Wraz z wędrówką słońce wędrowało bo niebie, aż znów zaczęło chylić się ku upadkowi.
Do Sadzawki dotarli, gdy już była noc. Chmury się nieco rozrzedziły, a śnieg zaczął padać dużo delikatniej i rzadziej. Ich oczom ukazała się tafla mętnej wody, pokryta delikatną warstwą cienkiego lodu.