Sokoli Szczyt

[Stopa]

Przestraszył się ciosu. Nie był jednak typem kota, który bez zastanowienia wali na oślep, nie zważając na to, na kogo spadnie cios. Potrząsnął tylko krótko głową, by otrząsnąć się z zaskoczenia. Nie bolało fizycznie, zdecydowanie bardziej zabolała jego dumą. Ale panience oddać nie mógł. Pod żadnym pozorem.
- Ładnie to tak bić kalekę bezbronnego, żałosnego Stopę? - zapytał, przekręcając głowę tak, by wyraźnie widziała nie do końca zagojoną jeszcze ranę na policzku: w tym miejscu lis wygryzł mu z policzka kawał mięsa. A mimo, że medycyna znana Fairy'emu i reszcie medyków była na naprawdę imponującym poziomie i była w stanie uratować mu życie, to cud przeszczepów skóry nie był im jeszcze znany (trudno przypuszczać żeby ten stan rzeczy kiedykolwiek uległ zmianie) i choć życiu biało-czarnego kocura nic nie zagrażało, miał zostać okaleczony w ten sposób do końca życia.
Stopa jednak zdecydowanie żartował, mówiąc o sobie "kaleka" i widać to było wyraźnie w połowicznym uśmiechu, którym obdarzył teraz Lawinę.
- Komplement oczywiście! - prawie wykrzyknął Stopa, będąc ogólnie wciąż nieco rozbawionym. - Tak zwykłem nazywać wyjątkowo urodziwe panienki, które na swej drodze spotykam - skłamał gładko, kłaniając się jej jednocześnie tak nisko, że końcówki uszu musnęły powierzchnię kamieni pod jego stopami. Wyciągnął też przed siebie jednak z przednich łap w bardzo teatralnym geście. W ogóle cały Stopa był niezwykle teatralny, zupełnie jakby jego "występ" oglądały dziesiątki, jeżeli nie setki kotów. - Granica? Czegóż to granica? - zapytał, przechając lekko głowę na bok. - Jak cię zwą, ptaszku mój srebrzysty, młynku ty mój językowy? - zapytał kędzierzawy kocur, wciąż uśmiechając się do niej połową pyska, ponieważ w obecnym stanie inaczej nie mógł.