Nora Borsuka

[Bobrzy Kieł]

Zobaczyła. I wpatrywała się w ogon przez dłuższą chwilę, mrużąc oczy i myśląc, wyraźnie myśląc nad czymś. Kusiło ją na ten ogon nadepnąć i zobaczyć reakcję właściciela, bo teraz nie wątpiła, że za tymi krzewami znajduje się jakiś kot. Może i ten, którego szukała? Uniosła brwi i podeszła nieco bliżej, wyszukując się pomiędzy cierniami faktycznej, kociej sylwetki.

I zobaczyła. Zielone oko. Drugie... szklane. Nawet nie niebieskie, czy szare - było zrobione ze szkła, a Bobrzy Kieł na ten widok uniosła brwi. Obeszła krzew tak, aby znaleźć się tuż przed rudym kotem z nadzieją, że ten nie zwieje. Puściła zająca, a ten upadł głucho u jej łap; przytrzymała go jedną z nich, wpatrzona w... Szkiełko.

- Psia mać, mówili, że masz oko ze szkła, ale nie wierzyłam. Ty jesteś Szkiełko? To zrób swoje czary mary i wyczytaj mi przyszłość z trupa, jeśli łaska - rozbaw mnie, chciałoby się powiedzieć.