Kałużowe Zagłębienie

[Jenot]

Koty w ostatnich dniach nie doświadczały zbyt sprzyjających warunków. A to silny śnieg, a to ulewne deszcze, a to wichury które niemal przewracały stojącego na łapach kota. Można powiedzieć że Jenot miał trochę szczęścia w kwestii że nadal nie wymagano od niego by samodzielnie polował w takich warunkach. Głównie dlatego oczywiście że nadal nie potrafił polować. Mógł się kryć w nieco bardziej osłonionych przed wiatrem grotach w obozie. Zwłaszcza jednak wiatry były uciążliwe w środku nocy, wzbudzając niepokój w młodym kocie. Powtarzał sobie że to jedynie wiatr, ale nadal ciężko było mu czasami normalnie przespać noc.
Rankiem, gdy wichura nieco ustała, młody kocur wyszedł spomiędzy Różanych Krzewów. Mimo tego że niby nic nie robił w nocy, to czuł się zmęczony. Co jednak zrobić...? Musiał się po prostu zebrać, by kontynuować lekcje z Kos. Jednak na początek dnia kocur skierował się do składu zwierzyny, gdzie pozostawiano jedzenie dla niepolujachych aktalnie członków klanu. Ranek był chłodny i rześki, ale przynajmniej słońce pokazało się zza chmur.
Zabierając dla siebie niezbyt wielkiego, jednak dobrze wyglądającego szczura, Jenot odszedł z posiłkiem od stosu. Zaczął jeść niedaleko od zagłębienia w ziemi, gdzie często zbierała się woda po deszczu. Z resztą dzisiaj było nie inaczej. Gdyby spojrzał w powierzchnię, z łatwością mógłby dostrzec swoje lekko zniekrztałcone przez taflę odbicie.

/Pokrzywa/