Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

W noc po ceremonii Łabędź spał jak suseł i nic nie było w stanie go wybudzić. Ani ruch reszty śpiących wojowników, ani wychodzące o poranku patrole, ba, nawet odgłosy świeżo mianowanych terminatorów zbierających się do wyjścia na trening. Rozsądnie umówił się ze Zmierzchową Łapą dopiero na górowanie słońca, w przeciwnym razie niechybnie by zaspał. Wyprawa do Szepczącej Sadzawki i z powrotem wyssała z niego wszelkie siły. Potrzebował regeneracji.
Jednak w końcu się przebudził. Nieco zamulony, nie do końca wypoczęty, ale zdecydowanie trzeźwiejszy na umyśle. A gdy ujarzmił niesforne kłaki, rozeznał się w sytuacji w obozie i posilił się badylarką, mógł w pełnej gotowości zawitać w Zrośniętych Drzewach, gdzie - jak mniemał - czekała na niego Zmierzchowa Łapa. Miał nadzieję, że nie musiała czekać na niego zbyt długo. I że zniosła to oczekiwanie cierpliwie... Terminatorzy zwykle nie mogą doczekać się pierwszego dnia treningu, a jej tak pechowo się trafiło, że dostała za mistrza akurat jego, świeżo po powrocie z wyprawy.
- Dzień dobry - rzucił w przestrzeń. Większości terminatorów nie było w legowisku, a pora dnia pozwalała sądzić, że nikomu nie zakłóci spokoju nieco głośniejszym tonem głosu. Dostrzegłszy srebrną koteczkę, uśmiechnął się przyjaźnie. - Jak się czujesz? Wyspana, najedzona? Jak pierwsza noc poza Chruśniakiem?
Gestem ogona poprosił, aby udała się za nim, i jeśli nie spotkał się z oporem, poprowadził ją ku wyjściu z obozu. Wycieczkę po obozie mają już przecież dawno za sobą.