Ukryty Tunel

[Artem]

Od czasu dołączenia do Nowego Świtu Artemowi trochę brakowało jego starego kącika niedaleko Siedliska Koni. To sprawiło, że pewnego dnia ciemnobrązowy point postanowił poszukać sobie następnego miejsca, które mógłby nazwać właśnie swoim własnym.
Po jakimś czasie Artem natrafił na niewielką jamkę przy Świtającej Skale. Wejście do niej było zakryte niewysokimi i dość rzadkimi trawami, jednak aby dojść do miejsca, w którym można by było spokojnie posiedzieć, wygodnie poleżeć czy stanąć trzeba było przejść przez krótki tunelik, prowadzący lekko w dół. Właśnie to miejsce Artem wybrał sobie na leże, po części także dlatego, że przypominało mu o tym starym. Było ukryte przed wzrokiem, osłonięte od zimna, wiatrów, deszczy i innych niesprzyjających warunków atmosferycznych, a po kilku przeróbkach, które zakończyły się wyściełaniem podłogi jamki mchem i zniesieniem tu artemowych rupieci i rzeczy, to kolejne leże nadawało się idealnie dla kocura.

***

Artem przystanął i spojrzał na swoje dzieło. Kiwnął do samego siebie głową i uśmiechnął się. W końcu znalazł w obozie Nowego Świtu jakieś miejsce, które mógł nazwać bardziej swoim własnym niż wszystko inne co się tutaj znajdowało. Zniósł tutaj swoje rupiecie jeszcze te które miał ze starego legowiska i które kiedyś ze sobą przywlókł oraz te nowe, które pozdobywał w czasie swoich nowszych wypraw. Na przykład tę dziwną, miękką, większą od niego rzecz, którą udało mu się przywlec ze spotkania z Mędrcem kiedy jeszcze na dworze znajdował się biały śnieg. Ciemnobrązowy point postanowił upchnąć to coś tutaj i zrobić sobie z tego jak na razie prowizoryczne legowisko. Tak jak postanowił tak zrobił, a teraz wskoczył na nie, ułożył się wygodnie i na chwilę przymnkął oczy. Tylko na chwilę.

//Mirabela