Makowa Polanka

[Zbożowy Kłos]

[...]

Szukanie uciech gdy świat był tak żywy wydawało się być lepsze niż jakiekolwiek wcześniejsze doświadczenia. Być może to ogólny nastrój Zboża sprawił, że czuło się tego dnia aż tak dobrze z Tojad, a może faktycznie było w tym wszystkim coś specjalnego. Być może też doświadczenie i wiedza czego się spodziewać znacząco w tej kwestii pomogły i miało tylko nadzieję, że ta radość - z bycia, z czucia, z posiadania ciała i możliwości jego użytkowania, i dzielenia wspólnych doświadczeń - że to wszystko udzieliło się Tojad.
Gdy Zboże zeszło z kocicy z szerokim uśmiechem na pysku polizało ją w policzek.
- Naprawdę cię lubię Tojad, i jak obiecałom że jeszcze gdzieś pójdziemy to nie będę łamać słowa. Chodź!
Z tymi słowami wyprowadziło Tojad z kępy traw i kwiatów i poprowadziło ją dalej w świat, pokazując wszystko co dało się pokazać po drodze.

//zt x2