Skalne Misy

[Mirabela]

Ostatnimi czasy Mirabelka żadko przebywała w tej części obozu - za bardzo przypominał jej o Oazie. To właśnie tutaj często odbywały się ich zabawy. Z całego ich miotu to właśnie szylkretka była jej najbliższa... A teraz znikła bez śladu, bez znaku, bez pożegnania. Ból ściskał ją w piersi na myśl o tym że nie wie czy dane jej jeszcze będzie ją kiedykolwiek zobaczyć. Starała się być silna, dla rodziny, dla stada. Musiała być tutaj dla nich, musiała być ich wsparciem.
Przyszła tu zatem zarówno aby zmierzyć się z własnym bólem jak i zobaczyć czy aby ktoś nie potrzebował pomocy. I oto jak znalazł, zobaczyła nową twarz. Czyżby najnowszy członek stada? tak czy siak, jeśli ruda kotka nie poznała pyszczka nieznajomej to znaczy że jeszcze się nie znały a to było wręcz niedopuszczalne. Zdecydowała więc od razu że podejdzie aby się przedstawić. Ale gdzie jej maniery, przecież przydałby się jakiś podarek. Mirabelka rozejrzała się po okolicy aż jej wzrok padł na śliczy zółty kwiatuszek. Stwierdziła że będzie pasował idealnie do futerka nieznajomej.
Z kwiatkiem w pyszczku podeszła do czarnej kotki.
- Cześć, jestem Mirabela, córka Tsunami - przedstawiła się składając kwiat przed kotką. - A ty? Jesteś tu nowa?