Jedno niemrawe spojrzenie na Pszczółkę i już widać, że wdała się w tatę! Wygląda jakby nie jadła wystarczająco dużo, do tego nie jest zbyt wielka - a wymienionych mankamentów nie może zakryć gęstym, długim futerkiem, ponieważ tego również brak. Sierść ma krótką, w większości czarną, pokrytą bardzo skromnymi, rudawymi przejaśnieniami, które liczniej gromadzą się po lewej stronie jej pyszczka oraz na prawej łopatce. Pszczółka ma też dość duże, okrągłe oczy o zielonkawym odcieniu, przez które wygląda niewinnie, a z tłumu wyróżnia ją tylko i wyłącznie bardzo długi, ruchliwy ogon... a może i nie tylko? Właściwie to nie tylko sierść ma pstrokatą i różnokolorową! Niektóre jej pazurki są jasne, inne zaś ciemne, podobnie jak wąsiki, a poduszeczki łap i środek małego pyszczka Pszczółki są całe łaciate.
Pszczółka jest na tyle maleńką kicią, że nie wykształciła jeszcze żadnego sensownego charakteru. Jest ciekawa świata, ale w bardzo ostrożny sposób, ponieważ nie chce zrobić sobie krzywdy, ale jednocześnie pragnie osiągnąć cel oraz kolejne kamienie milowe. Niektórzy nazwaliby ją tchórzem, ale błagam! prawda jest zupełnie inna. Pszczółka polega na realistycznej ocenie sytuacji i nie chodzi z głową w chmurach, jak czasami zdarza się jej mamie. Żyje w przeświadczeniu, że wszystko może jej się udać, jeśli będzie dobrze i sensownie kombinować! Są to takie maleńkie ziarenka, z których wykiełkować może pragmatyzm, ale to od Klanu Wichru oraz jej mistrza będzie zależeć, czy nie przekształci się w coś gorszego, jak oportunizm.
