Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Przebywanie na wysokości napawało go obawą. Nie dochodziła do poziomu lęku, ale w sztywnym siadzie Łabędzia kryła się przesłanka, że miał więcej zaufania do wody niż do przestworzy. Z troską spoglądał w dół, nadzorując poczynania Zmierzchowej Łapy, aby w razie konieczności ją poprawić, zwrócić na coś uwagę, pomóc. Niepotrzebnie. Kotka całą sobą manifestowała pewność siebie i bynajmniej nie na wyrost. Owszem, dotarcie na jego wysokość zajęło jej trochę czasu; musiała wczuć się w nową dla niej sytuację, odszukać wygodną pozycję i zapoznać się z fakturą drzewa, na które się wspinała. To wszystko wymagało czasu i kocur doceniał rozwagę oraz metodyczne podejście terminatorki. Przesada w obie strony była zła, a zbyt długie wiszenie na drzewie groziło opadnięciem z sił, aczkolwiek pędzenie na wariackich papierach wiązało się z jeszcze większym ryzykiem. Bywało, że jeden niechlujny chwyt doprowadzał do upadku, a stąd prosta droga do kontuzji.
W najlepszym przypadku. O gorszym nie chciał myśleć.
Całe szczęście Zmierzch nie potrzebowała pomocy w odnalezieniu równowagi.
— Dobrze się spisałaś — powiedział, kiedy usiadła pewnie na jednej z gałęzi i spadło ryzyko wytrącenia jej ze skupienia nagłym odezwaniem się. — Prawda? Ptaki mają takie widoki na co dzień i przychodzą im one z większą łatwością, nie muszą tak się wspinać — zauważył z humorem w głosie. Machnął ogonem dla utrzymania równowagi, choć nic nie wskazywało na to, by ją tracił. — Zanim przejdziemy do części drugiej — czyli schodzenia, bo to nas jeszcze czeka — chyba przyda nam się chwila na złapanie oddechu i podziwianie krajobrazu, jak myślisz?