Sokoli Szczyt

[Aura]

Artem nie wyglądali, jakby chcieli towarzystwa, ale też z drugiej strony... Nie wyglądali też, jakby go nie chcieli. Czyli teren neutralny, czyli można było podejść. To nie musi być jakaś męcząca rozmowa, zawsze mogą poleżeć i pogadać o głupotach, nawiązać jakiś wspólny język. Tak na spokojnie.

Skoro pozwolenie zostało wydane, to Aura usiadł obok. Patrząc w stronę zachodzącego słońca. Ładnie tu było.
— Towarzystwa. Myślę. Nie znam ciebie zbyt. Dobrze. Możemy się poznać. Co Ty na to. — proponuje, na bok odsuwając myśl o czymś co by ich trapiło. Zdecydowanie są takie rzeczy, ale Aura bardzo stara się je blokować. Może... Kiedyś będzie o tym myśleć. Teraz ignoruje fakt, jak bardzo samotna jest. Jest Alaska, ale z Alaską nie rozmawia. Z Omenem dawno nie mówili. Jest Pokrzywa, która chyba jest najbliższym Aurze kotem. Reszta stada też jest, oczywiście, ale... To nie to samo. Nie zna zbyt dobrze tych kotów, oprócz ich imion, wyglądów i krótkiego opisu charakteru. A Aura chce wiedzieć co lubią, czego nie, chce znać te koty. Nie chce, by były tylko tłem sceny w której odgrywa się Aurowe życie.