Trening Szponiastej Łapy

[Szpon]

- Nieee, ale wolałby żebym taki był, tak mi się wydaje. Bo cokolwiek robię, to zachowuje się jakby to było problemem. A nie robię nic, tylko się bawię, Minóg, z życia korzystam! Mam jeszcze trochę czasu nim będę dziadem, a nawet wtedy bym chyba wolał sobie pokrzyczeć i się pobawić, zamiast być taki...zmierzły...zgryzły......oschły...NUDNY....... I jak mi to lata koło ogona na co dzień, tak na treningu... no, czaisz, chłopie - niespecjalnie to sprzyja nauce - wyjaśnił szybko. Bo faktycznie - poza treningami? Był luzik. Miał go gdzieś, dogadywał się z nim, było fajnie (dla Szpona) i nie przejmował się niczym. Na treningach? Spamiętywanie wszystkiego, uczenie się, pamiętanie tego że musi być poważny... no... i poza treningiem w sumie też, bo inaczej ojciec na niego krzywo spojrzy, nie było to treningiem wymarzonym. - Łapiesz o co biega, nie? Po prostu jesteśmy trochę dwa inne światy. I ten mój jest nieco żywszy od tego jego. Nic fajnego na treningu.
Dopowiedział chwilę później, zamykając - na ten moment przynajmniej - temat ojca. Potem ewentualnie się go poruszy raz jeszcze, póki co gadali o polowaniu i na tym wolał się skupić. Chociaż i tak, jakby Minóg o coś pytał, to pewnie bez problemu by mu odpowiadał na cokolwiek by nie chciał.
- Dolinka brzmi spoko! No, i mówił mi o tym, żeee.... Mam być cicho, iść zawsze pod wiatr, nie hałasować jak chodzę. No i trzy zasady! Do myszy przerzucam ciężar na tylne łapy, do zajęcy ściszam oddech, do ptaków kryję się jak podchodzę, albo zamieram w miejscu jak nie ma za czym się kryć. No, a generalnie pozycja jest taka, że mam ugięte łapy, głowę i ogon wyrównane z grzbietem iii... tyle, co nie? - mógł coś zapomnieć, owszem, lepiej więc dopytać niż nie wiedzieć jak coś złapać.