Trening Szponiastej Łapy

[Szpon]

Brzmiało to... uczciwie. Wolna wola, czyli w sumie absolutne wszystko czego Szpon chciał i potrzebował. Ma podejść w chwili, kiedy będzie się czuł ciut lepiej i to mu odpowiadało. Nie mistrz decydował, tylko oboje. On sam! Uśmiechnął się więc, nim szturchnął przyjaciela w bok.
- To cho, zgarniemy te piszczki i możemy wracać - zamruczał doń pogodnie, posyłając mu ciepły uśmiech. Nic więcej nie musiał dodawać ani komentować względem tego, co wcześniej było poruszone. - A wiesz jak mnie kicek w żebra walnął?! Normalnie jakby mi je chciał połamać! Pajac jeden głupi!
Dorzucił jeszcze, zaczynając nowy temat. Myśl, że Szpon wróciłby do obozu w ciszy była głupia. Im bardziej się cieszył, tym bardziej chciał gadać. Naturalnie mu to przychodziło.

###

Minęły równo dwa dni, nim Szpon poczuł się dobrze. Trzeciego, tego którego chciał iść na trening, przeszedł do legowiska wojowników jeszcze nim ptaki zaczęły śpiewać, żeby ostrożnie tknąć Minoga w bok.
- Siemano - szepnął do niego, pilnując by nie obudzić innych, jak i mistrza nie skazać na mini zawał. - Mogę już dalej się uczyć.