Trening Wilczej Łapy

[Wilk.]

Głos ojca rozniósł się po legowisku i pewnie zwrócił uwagę paru innych kotów, ale on nie odwracał się do rodzica, trochę bał się jakim wzrokiem na niego patrzył. Przybył do klanu paręnaście księżyców temu, a zmienił się nie do poznania, nie tylko z wyglądu, ale też i z charakteru, powoli nie radził sobie coraz bardziej ze wszystkim. Nie zostało z niego wiele, trochę jakby każdego dnia sypał się kawałek po kawałku, czasami zbierając to i próbując posklejać, ale... nie wychodziło mu to.
– Nic. Gorzej się czuję – odpowiedział zmęczonym głosem i nie powstrzymał łez, które pojawiły się na jego policzkach, powoli skapując mu na łapy. Nie chciał by ojciec tak go widział i tak się czuł już jakby nie dorównywał rodzeństwu, szczególnie temu młodszemu, a co dopiero ze swojego miotu. Nie umiał nic, nie umiał nawiązywać znajomości, nie umiał rozmawiać z rodziną, nie potrafił się sobą zająć, był... był.