Wrzosowisko

[Okopcona Łapa]

Poczekał spokojnie, aż samotnik przetrawi przekazane mu informacje. Co prawda nie zdawał sobie sprawy, że to głównie fakt, że urodził go ojciec, sprawił, że rozmówca zamilkł. Za mało wiedział o świecie, by postrzegać to jako coś nietypowego albo przynajmniej rzadko spotykanego. Nie przeszkadzały mu zresztą takie przerwy w konwersacji, sam bardzo często zamyślał, albo zapatrywał w przestrzeń, na chwilę zapominając o prowadzonej rozmowie.
Lekko zastrzygł uszami, kiedy został określony przedziwnym i wyjątkowym. W jaki sposób powinien zareagować na ten... komplement? Fakt?
- Dziękuję, ale jestem raczej zwykły. - Miauknął spokojnie, ale uśmiechnął się delikatnie. - Tak samo jak dziękuję za wskazanie drogi, ale muszę to chyba przemyśleć. - Zadecydował. Trochę głupio mu było odrzucać dobroć serduszka orientala, ale nie chciał podejmować pochopnych decyzji.
- Pójdę już... może uda nam się jeszcze spotkać. - Kolejny raz podniósł nieco końcówki pyszczka i rzucił samotnikowi ostatnie spojrzenie. Jeżeli ten go nie zatrzymywał, niespiesznym krokiem pokierował się w kierunku Borsuczych Pagórków.