Lisia Nora Onyks

[Onyks]

xxxx– Śmierdzi trochę padliną, ale… może jest tam coś ciekawego? Tylko sądzę, że pobrudzone futerko mogłoby być najmniej problematyczną rzeczą… co jeśli żyje tam borsuk? Co gorsza lis… – cmoknęła zniesmaczona, bo kto by chciał się bić z takim rudo-białym pajacem z własnej woli? Chyba sam pajac w roli głównej. Nie wyobrażała sobie bez powodu iść w paszczę drapieżnika, no chyba, że naprawdę dobry powód by ją trzymał, ratunek jakiejś damie, czy komuś ważnemu… ważnemu dla niej? – Jesteś nieśmiała, czy nie jesteś wielbicielką komplementów? No niestety jest też taka opcja, że od mojej osoby te komplementy Ci nie pasują, stworzonko – dodała z lekkim uśmiechem, chociaż odsunęła się od kocicy na pewną odległość by dać jej przestrzeń. Samo bycie zakłopotanym było jedynie grą, ale szacunek do jej przestrzeni osobistej był jak najbardziej prawdziwy, lubiła osaczać, ale nie płoszyć. Nie od razu. Przede wszystkim teraz nie było to jej celem, odwrócenie uwagi od swojego legowiska jak najbardziej, wybrała takie by było jak najbardziej ukryte, a i tak znajdowały się wścibskie nosy, które chciały je stracić.