Wodopój

[Mocarny Sebastian]

Młody miał szczęście, że nie natrafił na kogoś lubującego się w konfliktach, bo sądząc po jego reakcji nie byłby gotowy na uniknięcie potencjalnego ataku. Rozluźnił mięśnie, opuszczając nieco pysk, żeby pokazać kocurowi, że nie zamierza robić mu problemów.
- Serio. -Odparł poważnie, czujnie przy tym zerkając na stojącego nieopodal konia, jakby upewniając się, że ten ich nie podsłuchuje. Zwalczył w sobie chęć uniesienia brwi i udzielenia sarkastycznej odpowiedzi. Kocur nie wydawał się zbyt inteligenty, albo to on miał tak wielki dar przekonywania.- Oh, a myślisz że po co ten płot? Oddziela konie od lasu, żeby przypadkiem nie zaszkodziły kociej populacji. Ale niestety często zapuszczają się tutaj takie koty jak ty, które tchniętę kocięcą ciekawością podchodzą bliżej i bliżej, aż koniec końców znikają w niewyjaśnionych okolicznościach, a ich rodziny i przyjaciele księżycami opłakują ich zniknięcie. -Westchnął że smutkiem, po czym przeniósł spojrzenie na oglądanego przez kocura łaciatego osobnika. Szczęście chciało, że właśnie obrócił ku nich swoją olbrzymią głowę.- Wiesz co, wydaje mi się, że ten tutaj ma na ciebie chrapkę. -Koń akurat przeżuwał coś w paszczy. Czekoladowy kocur był mu ogromnie wdzięczny za tak wierne odegranie swojej roli.