Lisia Nora Onyks

[Onyks]

xxxxRoześmianie kocicy było dla czarnowłosej jeszcze bardziej obrzydliwe, niż cała postawa głupiej istoty. Dłuższe spędzanie z nią czasu nie tyle co działało jej na nerwy, co sprawiało, że współczuła każdemu kto musiał spędzać z nią czas na co dzień, a dodatkowa głupota wypowiedzi tylko wytrącała kocicę z chęci rozmowy z takim… płaskim kotem.
xxxx– W takim razie mój wiek się nalicza, gdy jej dawno się zatrzymał. Nic dziwnego, że jestem od niej starsza – cmoknęła ze znudzeniem w oczach, chociaż pysk nie wyrażał żadnych szczególnych emocji jakby cała postawa kocicy wpędzała ją w niechęć do starania się w ogóle. Było to niesamowitym wyzwaniem, jeśli chodziło o Onyks, dlatego stworzonko mogło sobie gratulować bycia najbardziej żałosnym egzemplarzem jaki w życiu spotkała.
xxxx– Zdecydowanie. Ty najwyraźniej masz chęci na inne przygody… – zaczęła spoglądając ponownie na norę. – te które cię zabiją – wypowiedziała wesoło. – Szczerze mówiąc jestem ciekawa za ile znajdą Twoje zdechłe ciało w rowie, jeśli teraz coś Ci się stanie. Czy w ogóle by Cię szukali? Komuś by się chciało? Mam wrażenie, że nikt szczególnie Cię nie lubi, jesteś na tyle zapatrzonym w siebie kawałkiem mięsa, że jestem pod wrażeniem. Och, naprawdę… żałosne – wypowiedziała beznamiętnie, patrząc martwym wzrokiem prosto w oczy zwierzyny, nie widziała jej już jak kogoś interesującego, czy nawet ciekawego, była przypadkiem, który nawet jej nie potrafił zainteresować. A bardzo lubiła spędzać czas z rdzawą mordką, nawet jeśli był zapatrzonym w siebie kocurem o dość wysokim ego to potrafił okazać chociaż inteligencję w przetrwaniu. Tutaj? Czuła się jakby rozmawiała z kubłem na śmieci. Tym pustym. Wydaje dźwięki, ale żaden szczególnie nie jest jakościowy.