Nora Borsuka

[Iskrzący Pazur]

I dzięki bogu, że sprawa odwróciła się tak, a nie inaczej. Sol był dziwny. Nie zły, nie dobry, ale dziwny. Na odchodne musiał jeszcze rzucić coś, co sprawi że sierść na karku się mu zjeży... ale tuż później zaczął się faktycznie odsuwać w swoim kierunku. Odetchnął z ulgą, widząc znikającego z horyzontu pieszczocha, w końcu znów ruszając w swoją stronę. Oby jak najmniej takich kotów, wystarczy mu wrażeń do końca życia. Splunął pod siebie i kontynuował marszcz. Nie do Gromu, byle gdzie.

[zt >D]