Lisia Nora Onyks

[Świtające Niebo]

- Ja też, ale nie w takim sensie, że dzisiaj jest brzydko - zaczęła, sadzając zadek na ziemi, by móc uważnie rozejrzeć się po szarym niebie. - To znaczy, ja wolę jak jest więcej słońca, ale każdy dzień ma swój urok. Dzisiaj jest na przykład super klimat żeby poobserwować odlatujące ptaki albo znaleźć mysią dziurę i zachęcić jakieś myszki czy wiewiórki na pogawędkę. Można im pomóc szukać żołędzi. Do tego ziemia jest twarda i zimna, jak ma się długą sierść to można spróbować ją trochę ogrzać. Ziemia nie ma kłaczków. A trawa się taka trochę oklapła robi - zauważyła, skupiając całą swoją uwagę na wypowiedzi orientalki. Była niezwykła, fascynująca. Bardzo jej się podobało użycie słów i to, z jaką, hm, pasją wydawała się mówić. - Absolutnie nic nie zrozumiałam, ale brzmi super - uśmiechnęła się szczerze, głupkowato, bujając się nieco na boki. - Czym jest morze? I piekłem? I czemu niebo jest zwycięskie? To znaczy, zwyciężyło z czym? Z lasem? O coś się założyli? Z tobą drzewa też rozmawiają?