Szorstkie Skały

[Śreżoga]

— Skąd wtedy brałyby się kości? — myśli głośno. — Pióra są takie nietrwałe — zauważa przytomnie, choć jednocześnie zdaje sobie sprawę, że nie mówią o niczym sensownym. Ptaki nie rodzą się z oderwanych piór.

Ależ ten nieznajomy jest ciekawski. Doprawdy. — Miejsca, z którego pochodzę, już nie ma. Od dawna nie istnieje — mówi, a w zachrypnięty głos wkrada się coś na kształt wzburzenia, smutku, tęsknoty. W głowie Śreżogi Nowy Świt nie jest już tym, czym był, kiedy wróciło na te tereny – czyli ostatnią przystanią, w której mogło się schronić. Jest piękny, jest wspaniały, cudowny, jest rajem, w który ono, Śreżoga, wdziera się jak szarańcza, jak zaraza, i przynosi ze sobą zniszczenie. Przyciska uszy do czaszki, w której szumią niepokoje i krzyki. — A gdyby istniało, lepiej byłoby dla mnie, gdybym się tam nie pokazywało na oczy.