Grzmiąca Ścieżka

[Pszeniczny Kłos]

XXXPszeniczny Kłos przechyla delikatnie łeb. Nie chciał wystraszyć kocura w żadnym wypadku, ale ten wciąż trzymał ogromny dystans i wyglądał, jakby chciał uciec z tego miejsca. Nie podał swojego imienia, ale też nie odszedł i nawet się odezwał. To były trochę sprzeczne sygnały. Może jednak chciał pogadać, tylko czuł się niepewnie? Liliowy doszedł do wniosku, że ten potrzebował jakiejś zachęty, zapewnienia, że nic mu nie grozi z jego strony.
XXX— Chcesz kawałek? Mam dość, żeby się podzielić — proponuje, wskazując na zaczętą kuropatwę. Byłby w stanie zjeść ją całą, jednak mizerna postać szylkreta wywoływała w wojowniku chęć otoczenia go opieką, nawet własnym kosztem. — Możesz podejść, nie gryzę. No, znaczy - gryzę, ale jedzenie. Ty nim nie jesteś, jak mniemam? Haha — próbuje zarzucić żartem dla rozluźnienia atmosfery.