Trening Pierzastej Łapy!

[Łabędzia Szyja]

Ze świstem wypuścił powietrze.
— Całe szczęście! Nie śmiałbym hamować twojej dobrej passy, ale padam z łap. A serce wali mi tak, jakbym to ja polował, a nie tylko wygodnie przyglądał się z oddali — powiedział z przerysowaną zrzędliwością, uśmiechając się przy tym w rozbawieniu. W ograniczeniach narzuconych przez starość nie było nic przyjemnego, ale jeśli miał doszukiwać się jakiegoś pocieszenia, to było nim zrozumienie się nawzajem. I możliwość swobodnego żartowania, tak jak teraz. Chyba tylko dzięki temu Łabędź ostatecznie nie przekazał treningu Piórka komuś młodszemu i bogatszemu w energię. — Chodźmy, pomogę ci z niesieniem.
I choć widział wcześniej, gdzie ukryła swoje zdobycze, pozwolił się do nich zaprowadzić. Ależ to było owocne polowanie, stos wzbogaci się dzisiaj o kuszące kąski.
— Zobaczymy, czy jutro uda nam się wstać na trening — rzucił jeszcze, poruszając wąsami. Wątpił, żeby miało być aż tak źle, ale... Ale może nie było co forsować polowania. Może nie zaszkodzi im mała przerwa na powtórkę teorii.

z.t. ♥