Trening Pierzastej Łapy!

[Łabędzia Szyja]

To była dobra myśl — Pierzasta Łapa potrzebowała ciut bardziej uwierzyć w siebie, ponieważ zdecydowanie zaniżała swoje umiejętności. Brak łapy nie odbierał jej wiedzy, a tę potrafiła wykorzystać i dostosować do obecnych warunków.
Wrona dzióbała w ziemi, ale nie była pozbawiona trosk. Czujnie unosiła małą główkę i monitorowała okolicę, jednak jej wzrok zdawał się omijać nieruchomy, czekoladowy element, który jakimś sposobem stawał się coraz bliższy, a równocześnie... za którymś razem jakby zniknął. Uświadomienie przyszło zbyt późno i przeczucie kazało ptaszynie zerwać się do lotu o uderzenie serca za późno. Zdołała jedynie rozłożyć skrzydła, nim jej ciałko zniknęło w kocich łapach.
Pierwsza próba zakończona sukcesem!

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko zamarła w bezruchu, kiedy złapała swoją pierwszą zdobycz. Wręcz... nie mogła uwierzyć, że jej się udało! Co prawda parę razy też jej się udawało, ale teraz udało jej się podczas treningu. Poprawnie, bez cichego głosika w głowie, który by ją skarcił za błędy. Ale błędów nie było, bo gdyby były to przecież Łabędź by podszedł i jej powiedział, prawda? Chociaż jeszcze mógł jej powiedzieć później... Czy jednak wtedy złapałaby ptaka tak łatwo?
Zadowolona schowała ptaka pod jednym z charakterystycznych punktów i zdecydowała się spróbować jeszcze raz! Dlatego też wyczuliła wszystkie zmysły i jak najciszej potrafiła, zaczęła przemierzać tereny.

[Łabędzia Szyja]

Zapał terminatorki miał zostać nieco ostudzony — po pierwszej zdobyczy drugi cel wcale nie chciał pojawić się tak łatwo, pomimo ewidentnych znaków, że Ptasie Krzewy nie opustoszały w zgrozie po poległej towarzyszce. Ptaki śpiewały z wysokich, niedostępnych gałęzi, niekiedy przelatywały w bliskim sąsiedztwie kotki, nie zatrzymując się jednak nawet na uderzenie serca. Ot, pech nakazujący uzbroić się w cierpliwość i rozglądać się dalej.
Było za czym, jak miało się wkrótce okazać. Pod jednym z krzewów siedziała świetnie maskująca się, brązowa myszka. To miejsce nie było przypadkowe — tuż obok znajdowała się niewielka dziura, wejście do bezpiecznej norki, gdzie nie sięgną łapy drapieżnika. Jeśli Pierzasta Łapa chciała uczynić z myszy swoją zdobycz, musiała być bardzo ostrożna. Szansa będzie tylko jedna.

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko zaczęła powoli myśleć, że wystraszyła wszystkie możliwe zdobycze. Ptaki latały nad jej głową, ale żaden nie chciał podzielić losu poprzednika. Nie zamierzała się jednak poddawać - nie chciała. Liczyła, że uda jej się coś znaleźć prędzej, czy później. I udało się jej.
Pod krzakiem dostrzegła myszkę i niemalże od razu przyjęła pozycję łowiecką. Skradała się pod wiatr, utrzymując prostą linię między głową, ogonem a grzbietem. Jednocześnie jednak ugięła łapy, aby nie szurać brzuchem po ziemi. Przeniosła ciężar ciała minimalnie mocniej na tylną łapę. Wiedziała, że ma jedną szansę. Ściszyła oddech. Gdy już była blisko, wyskoczyła w stronę gryzonia, chcąc szybko skończyć jego życie.

[Łabędzia Szyja]

Mysz od bezpieczeństwa ciasnej jamy dzieliła odległość nie większa od kocięcego kroku. Wystarczył jeden impuls albo zwyczajny kaprys, a jej życie zostałoby ocalone, natomiast próba dorwania swojej drugiej zdobyczy przez terminatorkę — udaremniona. Jednak w dość głośnych Ptasich Krzewach nie rozbrzmiał żaden niepokojący odgłos, drgania ziemi świadczące o nadchodzącej zagładzie nie dotarły do wrażliwych receptorów myszy i, ku jej nieszczęściu, w małej główce nie nastała decyzja o schowaniu się pod ziemię. Ten zbiór okoliczności, rzecz jasna w sporej części wynikający z nienagannego podejścia Pierzastej Łapy, sprawił, że gryzoń prędko znalazł się w potrzasku, z którego nie było ucieczki.

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko podskoczyła zadowolona z myszą w pysku, gdy to udało jej się ją złapać. Czekoladowa terminatorka bardzo się cieszyła, że udało jej się złapać kolejną zdobycz.
Córka Kornikowego Konara wróciła do poprzedniego miejsca, gdzie schowała poprzednią zdobycz, chowając ją obok. Zdecydowała się ruszyć dalej, w nieco innym kierunku. Wyostrzyła wszystkie zmysły, rozglądając się za ostatnim piszczkiem do złapania.

[Łabędzia Szyja]

A próba numer trzy nastała niespodziewanie szybko. Ledwie córka Zachodzącego Światła obrała kierunek dalszej wędrówki, już jej oczom ukazał się siedzący w gęstwinie drozd. Nie znalazł się w najbardziej fortunnym położeniu dla kogoś, kto chciałby go upolować; chroniony przez warstwę gałęzi sąsiednich krzewów, kryjący się w głębi jednego z nich... Sam nie zasiadał blisko ziemi, ale też nie na tyle wysoko, by trzeba było się po niego wspinać. Pierzastą Łapę czekało wyzwanie, jeżeli zamierzała się go podjąć, to na pewno. Na pocieszenie — nie była to z góry przegrana sprawa, szczególnie że drozd nie wyglądał, jakby dokądś się wybierał.

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko była w lekkim szoku - nie spodziewała się, że uda jej się znaleźć kolejną zdobycz. Czekoladowa skrzywiła się nieco, widząc jednak, w jakim położeniu drozd się znajdował. Był chroniony przez gałęzie, jednocześnie nie siedział na ziemi, ale też nie tak wysoko, aby musiała po niego skakać i się wspinać.
Córka Kornikowego Konaru podjęła się wyzwania. Przyjęła pozycję łowiecką, uważając, aby brzuchem nie szurać po ziemi. Szła pod wiatr, wyciszyła oddech. Zakradała się do zwierzyny, co jakiś czas zamierając w miejscu, aby ptak jej nie spostrzegł. Gdy już była wystarczająco blisko, rzuciła się w gęstwinę, chcąc łapą strącić drozda na ziemię i potem dobić.

[Łabędzia Szyja]

Drozd nie zauważył nadchodzącej kotki, ale ochrona gałęzi dała mu szansę na wyjście z sytuacji obronnym skrzydłem; Pierzasta Łapa musiała nieco się natrudzić, aby po niego sięgnąć, nie mogła też pomóc sobie zębami, co ptak usiłował wykorzystać wściekle trzepocząc skrzydłami i szamocząc się w uchwycie czekoladowej łapy. I choć przez moment terminatorka mogła odnieść wrażenie, że zwierzyna się wyślizgnie, to jednak jej pazury skutecznie przytrzymały ją w miejscu. A gdy drozd znalazł się bliżej szczęk, szansa na ratunek przepadła.

Odrobinę zasapany Łabędź wyszedł z pobliskich krzaków i zaczekał, aż Piórko zrobi to samo. Uwielbiał Ptasie Krzewy, ale niekiedy naprawdę ciężko było się po nich poruszać, szczególnie, gdy starało się dotrzymać komuś tempa... z wiekiem przekonywał się o tym coraz bardziej.
— Gratuluję! Byłaś fenomenalna — powiedział, a błysk w błękitnych oczach świadczył o tym, że bynajmniej nie wyolbrzymiał ze swoją reakcją. — Nie wiem, jak mogłaś kiedykolwiek w siebie wątpić, niejeden młody wojownik mógłby się od ciebie uczyć.
Otrzepał się i obrócił na moment głowę, by wydłubać zbłąkaną gałązkę z gęstej sierści.
— Trzy piękne zdobycze... Czuję się dumny, chociaż do nauki akurat tej umiejętności nawet nie przyłożyłem łapy, to w pełni zasługa twojej ciężkiej pracy. Chcesz zanieść je do Obozu? Myślę, że na dzisiaj wystarczy, ale jeśli chcesz jeszcze trochę się porozglądać, nie będę stawiał oporu. — W końcu tak dobrze jej szło, mogła wcale nie mieć ochoty przerywać łowów. Jednak jeśli o niego chodziło, Piórko dostatecznie się wykazała... a i sam czuł lekkie zmęczenie.

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko uśmiechnęła się sama do siebie, kiedy po raz kolejny udało jej się złapać zwierzynę. Była z siebie niezwykle zadowolona i… dumna. Dawno nie zaznała takiego uczucia dumy z samej siebie, jak teraz. Czekoladowa wyciągnęła drozda z gęstwiny, napotykając się na Łabędzia. Na jego pochwałę i błysk w błękitnych ślepiach zareagowała cichym mruczeniem. Gdyby mogła, to pewnie by się zarumieniła! Cieszyła się, że również i on był z niej dumny. I pierwszy raz nie miała jak tego zakwestionować w swojej głowie. Miała nadzieję, że również jej rodzina ze Srebrnej Skórki widziała jej poczynania.
- Dziękuję za te miłe słowa… Dużo to dla mnie znaczy - zamruczała, uśmiechając się do strasznego kocura. - Oh, nie. Tyle chyba mi na dzisiaj wystarczy. Przyznam ci się, że odczuwam już oznaki starości i nie mam aż takiej sprawności jak wcześniej. Najchętniej bym się położyła i odpoczęła - zaśmiała się, po czym zamachała biczowatym ogonem. - Zaraz przyniosę pozostałe zdobycze i możemy wracać!

[Łabędzia Szyja]

Ze świstem wypuścił powietrze.
— Całe szczęście! Nie śmiałbym hamować twojej dobrej passy, ale padam z łap. A serce wali mi tak, jakbym to ja polował, a nie tylko wygodnie przyglądał się z oddali — powiedział z przerysowaną zrzędliwością, uśmiechając się przy tym w rozbawieniu. W ograniczeniach narzuconych przez starość nie było nic przyjemnego, ale jeśli miał doszukiwać się jakiegoś pocieszenia, to było nim zrozumienie się nawzajem. I możliwość swobodnego żartowania, tak jak teraz. Chyba tylko dzięki temu Łabędź ostatecznie nie przekazał treningu Piórka komuś młodszemu i bogatszemu w energię. — Chodźmy, pomogę ci z niesieniem.
I choć widział wcześniej, gdzie ukryła swoje zdobycze, pozwolił się do nich zaprowadzić. Ależ to było owocne polowanie, stos wzbogaci się dzisiaj o kuszące kąski.
— Zobaczymy, czy jutro uda nam się wstać na trening — rzucił jeszcze, poruszając wąsami. Wątpił, żeby miało być aż tak źle, ale... Ale może nie było co forsować polowania. Może nie zaszkodzi im mała przerwa na powtórkę teorii.

z.t. ♥

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko zaśmiała się, kiedy to kocur zaczął marudzić w dość przerysowany, starczy sposób. Dokładnie tak wyobrażała sobie starszych, polujących już na Srebrnej Skórce, gdy była kociakiem. - Ah ta starość. Ale przynajmniej jesteśmy młodzi duchem! - zachichotała. Łabędzia Gwiazda był od niej starszy od ponad cały obieg pór, jednakże nie znaczyło to, że tylko on był tutaj stary! Razem odczuwali uroki tego wieku - i było to niezwykle piękne oraz jednoczące.
- O, dobra - uśmiechnęła się, po czym chwyciła drozda i zaprowadziła kocura do poprzednich zdobyczy. Każdą z nich po kolei zgarnęli, dzięki czemu mogli uzupełnić stos.
- Oczywiście! I z samego rana idziemy pływać, a potem łowić. I n t e n s y w n i e - zarechotała, pozwalając dojść tej młodszej Piórko do głosu. Czuła się przy Łabędziu bezpiecznie i komfortowo - jakby miała starszego brata! I było to dla niej bardzo miłe uczucie.

[ zt <3 ]