Trening Pierzastej Łapy!

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko uśmiechnęła się szeroko w stronę Łabędziej Gwiazdy, kiedy dobiła bystrzynę. Była niezwykle zadowolona z siebie i z tego, iż złapała aż dwie ryby. Przeniosła najnowszy łup nieco bliżej jasnego kocura.
- Możecie mnie przydzielać do patroli łowieckich. - zadeklarowała się, z szerokim uśmiechem na pysku. Niezwykle cieszył ją fakt, iż nie zapomniała jak łowić ryby. - W sensie do tych co łowią, aktualnie polowanie w lesie nie idzie mi... najlepiej. - westchnęła, jednakże nie aż tak bardzo przygaszona. Była i tak zadowolona z tego, że może się wreszcie na coś przydać. Przekrzywiła delikatnie głowę w bok, przyglądając się chwilę mistrzowi.
- Możemy ruszać dalej.

[Łabędzia Szyja]

Na jej uśmiech momentalnie rozpromieniła się jego mordka. To była inna Piórko niż ta, z którą opuszczał Obóz. I chętnie widywałby ją taką częściej. Może powinni ustanowić połów ryb stałą częścią ich treningów?
— Z największą przyjemnością. Z tobą w patrolach łowieckich nie muszę się obawiać, że stos kiedykolwiek będzie pusty — powiedział wesoło. — A co może być dla Rzeczniaka lepsze od świeżej ryby? Usiądź jeszcze na moment. Myślę, że możemy powoli kończyć na dziś, i tak sporo zrobiliśmy, a i pewnie chciałabyś zanieść swoje zdobycze do Obozu? Ale zanim co... Widzisz, trochę żeśmy się zagadali, a tu jeszcze dwie zasady Kodeksu, o których nie wspomniałem — zauważył ze śmiechem. — Gotowa posłuchać?
Poczekał na odpowiedź, i jeśli ta była pozytywna, kontynuował:
— Pierwsza z nich jest... dość na czasie, powiedziałbym. Z uwagi na okoliczności. — Spojrzał znacząco na jej ryby. — "Zwierzyna zabijana jest tylko po to, by się nią pożywić. Podziękuj Gwiezdnemu Klanowi za jej życie". Druga dotyka zupełnie innej, mniej codziennej części klanowego życia: "Zgromadzenie Czterech Klanów odbywa się z woli przywódców podczas pełni księżyca, kiedy trwa rozejm". Chciałabyś rozwinąć któryś wątek? Masz jakieś pytania?

[Pierzaste Wzgórze]

- Oh, jasne - Piórko usiadła spokojnie na miejscu, jednocześnie przykrywając kikut ogonem. Podczas siedzenia nie było tego aż tak widać, jednakże już dość instynktownie jej chudy ogon lądował po tamtej stronie. Czekoladowa uśmiechnęła się delikatnie do starszego kocura. - Jasne, chętnie posłucham - miauknęła spokojnie, lekko przekrzywiając głowę w bok i czekając na zasady, które będzie chciał przedstawić jej Łabędź.
Obie zasady miały dla Piórko sporo sensu. Jedna mówiła o tym, aby nie zabijać dla zabawy, tylko dla pożywienia. Kolejna mówiła o zgromadzeniach, o których kotka miała okazję słyszeć. Za jej życia odbyło się jedno zgromadzenie... I to był chyba punkt, który chciała rozwinąć.
- Po moim zaginięciu... odbyło się jeszcze jakieś zgromadzenie? Czy nie było takiej potrzeby?

[Łabędzia Szyja]

Po jej pytaniu musiał — co sam przed sobą przyznał ze wstydem — uporządkować sobie w głowie chronologię zdarzeń. Za jego życia odbyły się dwa Zgromadzenia, z czego z pierwszego nie miał żadnych wspomnień, jako że w nim nie uczestniczył, za to drugie... Wydawało mu się, że miało miejsce tak dawno temu; nie był pewien, czy było to przed czy po zaginięciu Piórka. Zaraz jednak dotarło do niego, że nie było sposobu, by kotka nawiązywała do Zgromadzenia za czasów Czerwonej Gwiazdy.
— Całe szczęście nie było takiej potrzeby — odparł z wyczuwalną ulgą w głosie. Cała otoczka, jak również wydarzenia podczas ostatniego zebrania Klanów nie zachęcały do powtórzenia tego wydarzenia. — Gwiezdny Klan również nie nakazywał nam się spotkać, jak miało to miejsce kilka obiegów pór temu; to chyba znaczy, że stosunki międzyklanowe mają się dobrze. I bezgwiezdni zrozumieli, że nie mają czego próbować, ponieważ jesteśmy na nich gotowi. Zjednoczeni.
Co do tego ostatniego nie miał pewności. W Cieniu źle się działo, o czym milczały gwiazdy. Dlaczego? I czy aby na pewno koty z Ciemnego Lasu nie wykorzystają tej okazji? Tyle że to nie był temat do rozmowy na treningu.

[Pierzaste Wzgórze]

- Dobrze, że w lesie panuje spokój. Jeszcze tego by brakowało, abyśmy mieli więcej zmartwień. - miauknęła spokojnie, uśmiechając się lekko w stronę kocura. Konflikty między klanowe musiały nieść za sobą duże konsekwencje. Kotom musiało się wtedy żyć po prostu źle, ze świadomością, że nie mogą spać spokojnie.
- Czyli to były już wszystkie zasady kodeksu?

[Łabędzia Szyja]

— Prawda. Przyszło nam żyć w naprawdę dobrych czasach, w których wszelkie niesnaski da się wyjaśnić i zamknąć słownie — odparł z uśmiechem. A przynajmniej tak było do tej pory i tak to funkcjonowało pomiędzy Klanami, czy też na linii komunikacyjnej przywódców, gdy przychodziło im zgłaszać sobie nawzajem jakieś zażalenia; bo co jak co, koty pozostawały kotami i sielankę przerywały wszelkiej maści incydenty. Co natomiast działo się wewnątrz grup? Cóż, to już niestety inna sprawa. I nie sposób powiedzieć, jak postrzegali ją Gwiezdni.
Łabędź podniósł się z siadu i leniwie machnął ogonem.
— Zgadza się — przytaknął wesoło. — To co, bierzemy te smakowicie pachnące ryby i wracamy do Obozu? Sam chętnie coś bym przekąsił.

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko również uśmiechnęła się lekko do Łabędzia. Również wstała na trzy łapy, po czym spojrzała na złowione ryby.
- Jasne, ja też zrobiłam się głodna - miauknęła spokojnie, po czym zdecydowała się zabrać złapane rybki wraz z pomocą Łabędzia i ruszyć do obozu.

***

Kolejny dzień treningu. Kotka wyszła ze swojego legowiska, po czym skierowała się spokojnie na Koci Grzbiet, aby tam poczekać na Łabędzią Gwiazdę i rozpocząć trening.

[Łabędzia Szyja]

Łabędź doczłapał się jakiś czas po niej. Nie spóźniony, jednak wciąż Piórko musiała chwilę na niego zaczekać. A kiedy zjawił się na Kocim Grzbiecie, uśmiechnął się do niej wesoło na przywitanie. Cenił sobie ich spotkania. Zdawał sobie sprawę, że kotka była jego ostatnią terminatorką i cieszył się, iż padło właśnie na nią. Dobrze się dogadywali, zdawała się też nie mieć nic przeciwko jego ciut wolniejszemu tempu. Wspólnie dawali radę.
— Dzień dobry — powiedział, stanąwszy przy niej. — Jak dobrze, że pogoda nam dopisała i nie pada deszcz. Pomyślałem, że moglibyśmy dzisiaj przećwiczyć polowanie. Nie miałbym nic przeciwko, gdybyś jako wojowniczka jedynie łowiła ryby, jednak źle czułbym się nie mając pewności, że klasyczne polowanie też masz opanowane. W razie gdyby kiedyś, nie dajcie Gwiezdni, los ułożył się tak, że znów znajdziesz się poza Klanem. Pasuje? Czy wolałabyś póki co skupić się na czymś innym?
Nie zamierzał naciskać, jeżeli nie czuła się na siłach. Miał plan B w zanadrzu, a i generalnie zajęć nie brakowało. Natomiast nie zamierzał ukrywać — zależało mu, by potrenowała, sama przyznawała przecież, że łowiectwo nie należało dla niej do najprostszych zajęć. Nie było czemu się dziwić.

[Pierzaste Wzgórze]

- Dzień dobry - Piórko uśmiechnęła się delikatnie do kocura, kiedy to tylko zauważyła go na horyzoncie. Terminatorka czuła się dziwnie na swojej randze, jednakże nie chciała przyśpieszać. Aktualne tempo treningowe bardzo jej odpowiadało, a to, że żyła tyle czasu poza klanem, było tylko i wyłącznie jej winą. Poza tym na zostanie wojownikiem nigdy nie było za późno! Jednocześnie jednak nie sypiała w legowisku terminatorów, czując się tam zdecydowanie za staro. Upodobała sobie natomiast stare legowisko swoich rodziców i to właśnie tam spędzała nocki.
- Oh - kotka przygryzła język. - Jasne. Możemy spróbować. Tylko... no. Poza klanem próbowałam polowania na trzech łapach, ale nie wychodziło to najlepiej... Ale mogę spróbować znowu. - dodała, starając się wykrzesać z siebie większą pewność siebie.

[Łabędzia Szyja]

Spodziewał się, że nie będzie zachwycona jego propozycją, ale była skłonna dać polowaniu szansę i tyle Łabędziowi w zupełności wystarczało. Nie oczekiwał po niej entuzjastycznego polowania, chociaż dobrze byłoby podbudować nieco pewność siebie Piórka. Tak, by nie musiała reszty życia spędzić w poczuciu, że jej niepełnosprawność ją ograniczała czy — nie dajcie Gwiezdni — stawiała niżej od pozostałych wojowników.
— Chodźmy zatem — zarządził rześko i ruszył na Ptasie Krzewy. Tam zwierzyny powinno być pod dostatkiem, będą mieli dogodne warunki do treningu. — Jeśli nie wyjdzie, nic się nie stanie. Klan nie głoduje, możemy podejść do tego na luzie; będzie co będzie. A jak u ciebie z teorią? To tylko praktyka wymaga uwagi?
Pamiętał, że przez krótki czas ćwiczyli polowanie... Ale och, to było tak dawno temu. Choćby zasady łowieckie były dla niej tak oczywiste jak to, że po nocy nastaje dzień, nie mogło obejść się bez małej odpytki.

[Pierzaste Wzgórze]

Entuzjazm Łabędzia był czymś, czego Piórko kocurowi zazdrościła. Chciała móc wykrzesać z siebie więcej... ale nie potrafiła. Z młodu nie było to dla niej aż takie trudne - aktualnie... było to po prostu wymagające. Terminatorka ruszyła za przywódcą.
- Tylko praktyka. - miauknęła, starając się nie krępować tak bardzo przy tym temacie - nie była to przecież jej wina, że polowanie na trzech łapach wymagało większego pokładu uwagi. Zmienienie starych przyzwyczajeń również było dość ciężkie.
- Pozycja łowiecka to ułożenie głowy, ogona i grzbietu w jednej linii. Ugięcie łap tak, aby nie szurać brzuchem po ziemi. Należy uważać na to, co jest pod łapami, iść pod wiatr... Też jest zasada, która mówi, że królik usłyszy, ptak zobaczy, a mysz wyczuje i odnosi się to do tego, jak podchodzić do danego rodzaju zwierzyny. Podchodząc do królika należy wyciszyć oddech, do gryzoni przenieść ciężar ciała na tylne łapy, a do ptaków trzeba skradać się od tyłu, bądź zamierać w bezruchu, jeśli nie ma się gdzie ukryć. To chyba... Cała teoria. Nie wiem czy o czymś nie zapomniałam, bo już poluje dość intuicyjnie. Wybacz.

[Łabędzia Szyja]

Szedł z uszami wysoko uniesionymi, słuchając, jak Piórko najpierw potwierdziła, a potem w kilku zwięzłych słowach udowodniła, że absolutnie nie musieli pochylać się nad teorią — tę miała doskonale obcykaną.
Jednak nawet ta krótka wymiana zdań pozwoliła im zbliżyć się do celu. Krajobraz zaczął gęstnieć, gdy niemalże z otwartego terenu zaczęli zagłębiać się w chaszcze.
— Nie mam czego wybaczać, idealnie to podsumowałaś — zapewnił, spoglądając na nią łagodnie. — To możemy przejść do dzieła, jeżeli czujesz się gotowa? Dokonaj, powiedzmy... trzech prób? Bądź więcej, jeżeli tylko będziesz miała ochotę. Tak będzie dobrze, niezależnie od wyniku końcowego. Ja postaram się być w pobliżu, o ile za tobą nadążę — uśmiechnął się. — W razie co wołaj.
Całe szczęście nie musiał obserwować jej tak bacznie, jak podrostka dopiero zaznajamiającego się z zasadami. Jej trening polegał nieco na czym innym, bądź co bądź. Mimo to nie zamierzał zostawiać terminatorki tak całkiem samej; był szczerze ciekaw jej prób. I chciał jej dopingować, nawet jeżeli nie mógł tego robić na głos, by nie spłoszyć zwierzyny.

[Pierzaste Wzgórze]

- Dobrze - miauknęła, uśmiechając się delikatnie do starszego kocura. Cieszyła się, że udało jej się zapamiętać wszystko, co powinna wiedzieć. Teraz jednak przyszła kolej na praktykę, której szczerze się obawiała. Piórko bowiem uważała, że łowienie ryb nie było tak ciężkie - nie wymagało od niej poruszania się na czterech kończynach. Gorzej było z samym polowaniem na lądzie, gdzie łapy odgrywały główną rolę, a niestety, jej jednej brakowało. Kiwnęła jednak głową i postanowiła ruszać. Przynajmniej postara się cokolwiek złapać.
Skradała się więc na trzech łapach - nie było to aż tak proste i wymagało od niej nieco innego rozkładu ciężaru ciała. Nasłuchiwała i węszyła, licząc, iż uda jej się coś szybko znaleźć i złapać.

[Łabędzia Szyja]

Przynajmniej na tym początkowym etapie obeszło się bez problemów — w celu wytropienia zwierzyny Piórko nie musiała polegać na swoich łapach tyle, co na zmysłach. A to okazało się nie być wcale takie trudne; Ptasie Krzewy tętniły życiem. W pewnym momencie nad głową terminatorki zatrzepotały skrzydła wrony i ptak zleciał z wyższej gałązki prosto na ziemię, zainteresowany czymś, co wypatrzył w trawie. Nie zwrócił uwagi na obecność drapieżnika... a może nie uważał niebezpieczeństwa za znaczne. Dzieliły ich od siebie ze dwie lisie długości, to wystarczająco duży margines bezpieczeństwa. W razie postępującego skracania się tego dystansu, zdąży jeszcze odlecieć, prawda?

[Pierzaste Wzgórze]

Piórko zastrzygła uszami, kiedy to wrona przeleciała nad jej głową i wylądowała ciut dalej na ziemi. Czekoladowa nieco się zaskoczyła pewnością siebie ptaka... I może powinna brać z niego chociaż trochę przykładu? Przynajmniej trochę więcej pewności siebie, nie aż takiej, gdzie pchałaby się w łapy drapieżnika, ale takiej zrównoważonej. Gdzie nie bałaby się wszystkiego aż tak bardzo.
Córka Zachodzącego Światła poprawiła swoją pozycję łowiecką - ogon i głowa w linii z grzbietem, brzuch przy ziemi ale tak, aby nie szurać futrem po gruncie. Wyciszyła oddech, a ciężar ciała... Cóż, nie chciała go przenosić na tylną łapę w całości, więc postarała się go rozłożyć w miarę równomiernie - minimalnie więcej na łapę z tyłu, ale aby nie była ona całkowicie obciążona. Zaczęła zakradać się do ptaka, starając się zamierać co parę momentów i podchodzić nieco bardziej od tyłu. I kiedy już była blisko, zdecydowała się wyskoczyć w kierunku zwierzęcia i szybko ubić.