Trening Popielatej Łapy

[Gorejący Krzew]

Już uniósł lekko podbródek by kiwnąć głową na zgodę, gdy zatrzymał w pół gestu w nagłej realizacji.
– Od reszty by nie wyczuły? Skoro im się dawały-dają łapać... niemożliwe. – zauważył. W niezachwianą przynależność reszty wierzył dużo bardziej niż we własną. Ale ten argument na bok, reszta faktycznie napawała optymizmem. Może, poza Połowem Rozkwitu, po prostu faktycznie złe pory dobierał. Albo pogoda, nawet jeśli przez cały ten czas zjawiał się nad rzeką w naprawdę różnorodnych warunkach. Obudził się na nagłe zwątpienie przywódcy. O nie, nie, jak już dostał pazurek to nie ma mowy, że puści łapę, od której zależy cała jego rybacka kariera!! Wyprostował się na czterech łapach z wysoko zadartym ogonem. – Nie ma szans, że zamarznę! Jeśli jest dobra pora to na pewno wrócimy z rybami zanim zrobi mi się zimno w palce! Chodźmy, kierunek: rzeka!
Oj bardzo by chciał faktycznie wierzyć w swoje słowa, ale póki co po prostu zaczął maszerować do wyjścia z obozu, patrząc kątem oka na Łabędzią Gwiazdę. Tyle starczy by go uspokoić, prawda?? Nie będzie kazał Popiołkowi czekać teraz do kolejnej Pory Młodych Liści?