Dwie Wrony

[Mrówczy Szlak]

  Niewątpliwie jej ulubiony punkt na granicach Wichru, dwie wrony zawsze przesiadywały w pobliżu krawędzi klanowych ziem, czy świeciło słońce czy spadł śnieg. Zbliżając się do rzeki widziała drobne czarne punkciki ulokowane na drzewach, najpewniej napuszone w miękkie kulki przed wszechobecny mróz. Jej też przydałaby się taka izolacja z piór, ale jedyne co mogła poradzić na niską temperaturę to szybki bieg i przyzwyczajenie się. Faktycznie, trochę się do niej już przyzwyczaiła. Nie marzła tak bardzo jak jeszcze dwa, trzy księżyce temu. Może w następnym obiegu pór roku będzie marzła jeszcze mniej? Była to jakaś perspektywa, a z pewnością rzecz do zbadania za te dwadzieścia księżycy.
  Leśna Sadzawka zamarzła, ponoć Czarny Ogon też (ale tego osobiście nie sprawdzała z wiadomych względów), natomiast szeroka rzeka łącząca ziemie Rzeki z Topiołkami powinna dalej nadawać się do łowienia ryb, a przynajmniej taką miała nadzieję. Dotarłszy na brzeg, odnotowała z satysfakcją, że większość rzeki dalej była ciekła, a jedynie po jej tafli przepływały nieliczne kawałki kry. Usiadła na brzegu, obserwując wodę w poszukiwaniu płoci.