Wyprawa Nocnego Szkwału

[Nadpływająca Ławica]

A więc był to tego typu gagatek. - Ah, tak, Noc przecież wyszedł ostatnio na środek i rozmawiał z Karasiową Łapą na zebraniu? Faktycznie, ma charakter. - Przypomniała sobie myśleć głębiej o tym kociaku. Wiedziała, że istniał, nie rozmawiała z nim jeszcze w cztery (trzy?) oczy, ale kojarzyła z tamtej sytuacji. Chociaż czy to brzmiało jak "chciał spokoju"? Chyba niekoniecznie. - Chętnie spróbuję, nie boję się trudnych charakterów. Myślę, że wiem kiedy postawić granicę, uciąć temat, a kiedy można pozwolić sobie na więcej luzu. Mam z nim dużo rozmawiać i dać czas, bez krzyku i uniesień, rozumiem. Mimo to spytam, bo nie chcę go zrazić i to byłby mój pierwszy terminator - myślisz, że powinnam bardziej podejść do niego luźno, żeby poczuł we mnie nie kogoś starszego i poważnego, tylko młodego, koleżeńskiego, do rozmowy, czy bardziej właśnie żeby poczuł respekt i czuł, że jest z Mistrzem, a nie koleżanką? Znasz go lepiej, a ja przyjmę każdą radę odnośnie Nocy. - Uśmiechnęła się do niego, naprawdę chcąc dojść do młodego Nocy tak, żeby nie zraził się do niej już na pierwszym ich spotkaniu. W końcu nie o to w tym chodziło.
Nie wiedziała, że jej brat zbliża się do końca treningu. Uniosła lekko brwi na tą wieść. To cudowne wieści! jej rodzina powoli dążyła do tego, by wszyscy wspólnie mogli zasiadać wspólnie w legowisku wojowników. Za to na lekki chichot, choć nerwowy, Nocnego Szkwału, Przypływ uśmiechnęła się pod nosem. Kocur nie miał łatwego orzecha do zgryzienia... czekało go teraz inne życie.