Stara Kłoda

[Krwinka.]

Krwista Łapa była rzadkim widokiem z dala od Wichrowego obozu. I to bynajmniej nie przez śnieżnobiałą sierść kotki, która wtapiała ją w krajobraz Pory Nagich Drzew, a przez niechęć do wycieczek bez obstawy. Nabrała pewności siebie w ostatnich księżycach, ale wciąż nie uważała, że ta odrobina wolności będzie warta potencjalnego ryzyka.
Ale gdy już Ważkowa i Niezapomniana Łapa wyleczyły ją z kolejnego kataru w tym sezonie, Krwinka podjęła męską decyzję o samodzielnym zaczerpnięciu oddechu swoim drożnym nosem. Dotarła w tej wyprawie aż pod Cztery Dęby, chcąc im się przyjrzeć z nową uwagę. Przecież miało odbyć się przecież Zgromadzenie, już za pół księżyca. I tak jak Roziskrzona Gwiazda jeszcze nie powiedział kogo ze sobą zabierze, tak terminatorka chciała się przygotować na wszelki wypadek. Wyobrazić sobie jak to będzie, gdy zbiorą się tu koty z czterech Klanów...
Jednak, po dotarciu na miejsce, okazało się, że źle trafiła z porą. Obecność innego kota skutecznie zniechęcała do pogrążania się w swoich wyobrażeniach. To było dziecinne, nie pasowało do Krwistej Łapy. Przez trzy uderzenia serca obserwowała jak obca kotka obserwuje jeden z końców kłody. Zdawała się w zbliżonym wieku, ale po ceremonii na terminatora czasem ciężko było właściwie ocenić wiek drugiego kota. Może z bliska okaże się, że miała już siwe włoski dookoła nosa?
Wtedy najwyżej Krwinka nastraszy jakąś staruszkę (chociaż wyjątkowo nie taki miała cel). Dzisiaj sprytnej kunie była w głowie niewinna zabawa. Ugięła łapy by zakraść się na drugi koniec kłody – miała nadzieję, że skupienie pointki i białe futerko zadziałają na jej korzyść – i wychylić głowę w wejściu tak by spojrzeć prosto na nieznajomą.