Dwie Wrony

[Słona Łapa]

Szłam przez Niskie Szuwary, wzdłuż Grzmiącej Rzeki. Wiedziałam, że będę musiała niedługo zawrócić, by nie ryzykować chodzenia po pełnym dziur lodzie; nie było mowy o znalezieniu bezpośredniej trasy do Torfowego Rojstu, a po prawej zbliżałam się do granicy z Klanem Wichru. Mimo to nie chciałam jeszcze się zatrzymywać, nawet zmuszona wstąpić na przybrzeżne połacie zamarzniętej wody, by przez przypadek nie naruszyć terytorium sąsiadów. Szum nurtu walczącego z lodem był przyjemny dla ucha, a noc młoda.

Nie miałam najmniejszej ochoty wkraczać na tereny niczyje, ale zatrzymał mnie głos, który zbiegł się z moim dotarciem do granicy z Szarymi... Brzozami, albo Topolami. Chwilę zajęło mi zlokalizowanie jego źródła wzrokiem–musiałam mocno zmrużyć oczy, by choć na moment pole widzenia nabrało ostrości. Zatrzymałam się, niepewna co do przynależności drugiego kota; mieszający się zapach dwóch granic oraz względny brak wiatru wręcz uniemożliwiał mi jej określenie. To nic.
— W- wszystko w porządku? — rzuciłam w przestrzeń, dostrzegając bliskość sylwetki do ciemnej tafli wody.