Drzewko Cudów

[Roześmiany Wąs]

A Roześmiany Wąs? On kroczył przez wicher, w poszukiwaniu jakichś fajnych pozostałości po dwunogach. Może jak ktoś zostawił coś fajnego, to będzie mógł poszerzyć swoją kolekcję? Bardzo lubił ten wisior, który znalazł na pierwszym swoim samotnym polowaniu i do dziś go trzymał. Nawet ząb czasu go nie dotykał, bo w zasadzie głównie to leżało albo się tym komuś chwalił i wtedy tym ruszał. Jednak dało się zauważyć, że nie było to skonstruowane do noszenia w pysku, bo ani to było wygodne ani tak w zasadzie nie wyglądało dobrze jak się wymiętoliło pod językiem i zębiskami.
Z takim właśnie celem przechodził przez tereny. Chciał znaleźć srebro, a znalazł złoto! Tylko nie doszło to do niego najpierw. Na horyzoncie zauważył jakiegoś kota. Biało-niebieski, spoko, nie kojarzył żadnego takiego samotnika. Podbiegł do niego skocznym krokiem, ale zostawił między nimi z dobrą długość drzewa, żeby nie przestraszyć nieznajomego. - Heeeej! Cześć! - Już nie przeganiał samotników, bo oni byli ciekawi. Jak któryś przesadzał, to Lisiątko próbowało go ustawić po swojemu, ale tak? Bardzo często były to fajne koty do pogawędki. - Kim jesteś? Jak masz na imię? Ja jestem Roześmiany Wąs! Wojownik Wichru! Pomóc ci jakoś? Gdzie idziesz? - Zasypywanie pytaniami mogło albo zachęcić do rozmowy albo wystraszyć. A póki co Lis w ogóle nie skojarzył, że patrzy na Chabra, bo mu się to nie układało w głowie.