Drzewko Cudów

[Roześmiany Wąs]

Udało mu się uskoczyć przed nagłym atakiem ze strony nieznajomego. Gdy tej jednak przystanął przy nim, to do nosa Lisa doleciał zapach... jakiś taki dziwny, a jednak znajomy. Nie pachniał rzeką, ale jego baza była bardzo podobna do kota, którego już poznał.
Przyjrzał mu się bliżej i głos, który słyszał coś mu też mówiły. - Jaa... - Zaczął, gdy dochodziło do niego, że to dziwne. Nieznajomy rzucił się na niego, a teraz przyjął uległą postawę? To... Dziwne...? Postanowił go więc dokładniej obejrzeć i dopiero gdy przeszedł tak, żeby zobaczyć oczy, dostrzegł te piękne ślepia. Pysk mu się rozpromienił, ucieszył jak u hieny i Lisek aż podskoczył w miejscu. - Ja! Ja! Ja nie sądziłem, że cię dziś spotkam! I to tu! To ty! To ty! - Tym razem to Rozesmiany Wąs skoczył na kocura, a że tamten nie chciał walczyć, to Lis powalił ich obu na ziemię. - Wiesz, że mam słabą pamięć! A wiem, że zniknąłeś z Klanu Rzeki. Totalnie myślałem, że to ktoś inny! Słyszałem, że lubisz wędrować, to uznałem, że nieeeee, to jakiś inny kot. A to ty! Siemasz Chaber! - Z ekscytacji rudy go przytulił i ściskał, dopóki niebiesko-bialy nie zacznie odklepywać walkowera.