Stara Opona

[Ważkowe Szuwary]

  Drzazga opuszcza łapę zaskakująco wręcz łatwo, biorąc pod uwagę, jak bardzo kotka się z nią męczyła. Przyjmuje podziękowania bez słowa, potakując tylko niewyraźnie głową. Kolejny łatwy dzień medykowania, a jakże!
  – Nie wiem. W tamtą stronę – wskazuje w kierunku Paśnika, choć pewien kawałek od niego były – jest jakaś drewniana konstrukcja. Być może to laweczka, której szukasz. Aczkolwiek nie widziałam tam, zdaje się, nic zielonego, co nie byłoby drzewem. – Zakres ludzkiego słownictwa, jaki posiada, jest mimo wszystko zbyt ubogi, by rozumiała dokładnie to, co pieszczoszka do niej mówi. No... ale próbując wychwycić znaczenie z kontekstu, nie przychodzi jej do głowy żadne miejsce, o które może chodzić kotce.
  – Ludzkie siedlisko jest zaś w tamtą stronę. Nie mam jednak czasu, by cię tam zaprowadzić – zdaje się, że nie wszyscy dwunożni mieszkali w tym samym siedlisku, ale... cóż, nie miała dla Romy jakkolwiek lepszego tropu. Ma nadzieję, że tyle wystarczy, by kotka zdecydowała się odejść, choć część niej liczy też, że mimo wszystko odnajdzie drogę do domu; niezależnie od tego, co Roma postanawia, medyczka wraca do rozglądania się za ziołami. Jeśli taka pomoc nie wystarczy, najwyżej posłucha jeszcze chwilę narzekań nad uchem. Z poszukiwaniem medykamentów nie powinno to kolidować.