Skałki Nawałki

[Wędrujące Światła]

Spodziewał się oburzenia, niezadowolenia i tym podobnych emocji. Przewrócenie oczami było czymś, ale wydawało się zbyt niewielkie by usprawiedliwić późniejsze uczciwe zastanowienie się i wyczerpującą odpowiedź. No, powiedzmy, że wyczerpującą, bo gdyby faktycznie orientalowi zależało na poznaniu odpowiedzi, nie miałby oporów przed dalszym dociskaniem szylkretki i szturchaniem dziur w tłumaczeniach.
– Hm, możliwe, że trochę idiotyczne. Jak każde inne myślenie życzeniowe, które do rzadkich nie należą – zauważył na dobry początek. Nie wytykał nieścisłości, a mówił, że wielu kotom się zdarza. To uprzejmość z jego strony. – Ale niech będzie – zgodził się, zostawiając za sobą początek rozmowy. – Koło pięciu, może sześciu, księżyców temu byłem w okolicy, bliżej Siedliska Koni. Później zdarzało mi się bywać bliżej Kłującego Gąszczu. Przed księżycem kręciłem się bliżej Leśnych Ostępów, przeniosłem się bliżej cmentarza na Osiedlu, teraz wracam do Kłującego Gąszczu. Usatysfakcjonowana? – zapytał bez zbędnej zgryźliwości. Oszczędził jej informacji, że w Kłującym Gąszczu znajdował się co księżyc by odkurzyć stare legowisko, paskudny nawyk. Pominął też, że dużo poruszał się poza wskazane obszary, bądź mijał je poza podanymi przedziałami czasowymi.