Pisklęce gniazdko

[Pisklę]

Zęby Ptaszyny zacisnęły się mocniej, kiedy usłyszała kolejne pytania. Powinna mu wyjaśnić. Była mu to winna, skoro sama wcześniej roztoczyła przed nim obraz szczęśliwego życia w stajni. Takiego, w którym mógłby na nią liczyć. W którym miałaby dla niego czas, nauczy go tego, co potrafi i w którym nie będzie już sam. Tylko że teraz nie miała siły na altruizm i myślenie o tym, czego potrzebował Mustang, a co była mu winna. Nie, kiedy sama ledwo potrafiła utrzymać się w całości.
Mimowolnie jej myśli poszybowały do Kaczego Piórka... Do mamy. Ona nie pytałaby, dlaczego zniknęła. Nie wymagałaby od niej ułożenia wszystkich słów w odpowiedniej kolejności. Po prostu pozwoliłaby jej wtulić pysk w swoje futro, nawet jeśli Pisklę była już dorosła i nie powinna tego potrzebować. Ale może właśnie dlatego potrzebowała tego najbardziej.
- Mustang nie może być taki ślepy! - Wyrwało się z niej nagle, głośniej niż zamierzała. Cienkie wibrysy zadrżały, a załzawione spojrzenie Ptaszyny w końcu odnalazło jego pysk. Nie było w nim złości na niego. Bardziej rozpacz kogoś, kto nie rozumie, dlaczego inni nie dostrzegają rzeczy, które dla niego samego są aż nazbyt oczywiste. - Siehst du nicht?! Pisklę jest szpetna! Pisklę prawie umarła! Czego jeszcze willst du wiedzieć?!
Chuderlawe ciało spięło się gwałtownie, pazury ponownie zagłębiły się w ziemię i przez krótkie uderzenie serca naprawdę miała ochotę rzucić się na kocura. Nie po to, żeby go zranić. Po prostu dlatego, że nie wiedziała już, gdzie inaczej wyrzucić ten ból. Myśli w szarej głowie krążyły wokół blizn na pysku i szyi, wciąż zbyt świeżych, zbyt czerwonych. Nie zdążyły jeszcze stać się czymś odległym, co można było ignorować. Każdy podmuch wiatru przypominał jej o brakującym uchu. Każde spojrzenie przypominało, że nie wygląda już jak ta sama kotka... W końcu jednak odwróciła się od niego i skuliła, zaczynając głośno łkać.