26.07.2026 21:24
Szloch zawładną całym chuderlawym ciałkiem. Każdy kolejny oddech przychodził z trudem, urywany i nierówny, jakby jej własne ciało próbowało wyrzucić z siebie wszystko, co przez ostatnie wschody słońca trzymała zamknięte pod żebrami. Słowa Mustanga docierały do niej, ale nie układały się w zdania, które byłaby w stanie sensownie przyswoić. Nie teraz. Ptaszyna emocjonalnie nie była już tu. Nie stała przed stajnią, nie patrzyła na znajomego kocura, który próbował zrozumieć. Była znowu tam. W miejscach, gdzie była sama. Kiedy bała się, kiedy bolało, kiedy jedyne co mogła zrobić, to czekać aż przestanie, albo uciekać.
Gdyby Mustang był na nią teraz zły, byłoby łatwiej. Mogłaby się bronić. Mogłaby krzyczeć, że jej nie rozumie. Mogłaby oddać mu całą tę złość, która paliła ją od środka. On jednak wybrał inną ścieżkę. Pozostał racjonalny. Mówił tak, jakby wszystkiego można było uniknąć odpowiednimi słowami. Jakby wystarczyło wyjaśnić, powiedzieć wcześniej, zaufać. A Ptaszyna czuła się przez to jeszcze mniejszym stworzeniem. Jak kocię, które zrobiło coś złego, w złości wytknęło nawet jego ułomność i teraz użalało się nad sobą i nie potrafi przestać płakać, chociaż wie, że powinno już przestać. Bo nie miało racji.
- Pi-sk-lę ni-nie... był-a go-tow-a! Chcia-ała rozm-awiać... spä-ter - wyrwało się z niej między krztuszącymi ją szlochami. - Pis-ise-klę kaz-ała... ka-zała-a ci ge-hen... Ale Mu-sta-ang da... dalej py-ytał! - Ostatnie słowa praktycznie wypłynęły z niej razem z kolejną falą łez. Łopatki trzęsły się pod cienkim futrem, a łapa, którą próbowała wycierać mokre policzki, tylko rozmazywała łzy jeszcze bardziej.
Jakaś część niej chciała, żeby nie rozumiał jej usprawiedliwień. Żeby odszedł. Żeby udowodnił jej, że jest sama. Wtedy byłoby prościej użalać się nad sobą. Ale on tam był.
- Wi-ll w og-óle Pisklę po-móc Mu-ustang?! - Prawie warknęła, ale zabrakło jej siły, żeby becząc i zalewając się łzami zabrzmieć groźnie. Wyszło z tego tylko rozpaczliwe pytanie kogoś, kto sam nie wie, czego oczekuje.
Gdyby Mustang był na nią teraz zły, byłoby łatwiej. Mogłaby się bronić. Mogłaby krzyczeć, że jej nie rozumie. Mogłaby oddać mu całą tę złość, która paliła ją od środka. On jednak wybrał inną ścieżkę. Pozostał racjonalny. Mówił tak, jakby wszystkiego można było uniknąć odpowiednimi słowami. Jakby wystarczyło wyjaśnić, powiedzieć wcześniej, zaufać. A Ptaszyna czuła się przez to jeszcze mniejszym stworzeniem. Jak kocię, które zrobiło coś złego, w złości wytknęło nawet jego ułomność i teraz użalało się nad sobą i nie potrafi przestać płakać, chociaż wie, że powinno już przestać. Bo nie miało racji.
- Pi-sk-lę ni-nie... był-a go-tow-a! Chcia-ała rozm-awiać... spä-ter - wyrwało się z niej między krztuszącymi ją szlochami. - Pis-ise-klę kaz-ała... ka-zała-a ci ge-hen... Ale Mu-sta-ang da... dalej py-ytał! - Ostatnie słowa praktycznie wypłynęły z niej razem z kolejną falą łez. Łopatki trzęsły się pod cienkim futrem, a łapa, którą próbowała wycierać mokre policzki, tylko rozmazywała łzy jeszcze bardziej.
Jakaś część niej chciała, żeby nie rozumiał jej usprawiedliwień. Żeby odszedł. Żeby udowodnił jej, że jest sama. Wtedy byłoby prościej użalać się nad sobą. Ale on tam był.
- Wi-ll w og-óle Pisklę po-móc Mu-ustang?! - Prawie warknęła, ale zabrakło jej siły, żeby becząc i zalewając się łzami zabrzmieć groźnie. Wyszło z tego tylko rozpaczliwe pytanie kogoś, kto sam nie wie, czego oczekuje.
Runaway train, never goin′ back
Wrong way, on a one way track
Seems like I should be gettin' somewhere
Somehow, I′m neither here nor there
Wrong way, on a one way track
Seems like I should be gettin' somewhere
Somehow, I′m neither here nor there
7
Siła
S
14
Zręczność
Zr
6
Szybkość
Sz
5
Zmysły
Zm
75
Punkty Życia
HP
45
Wytrzymałość
W