wyprawa Oriona (po raz ostatni)

[Wędrujące Światła]

Nerwy to zbyt mocne słowo, jednak dużo przyjemniej kradło się ze świadomością, że właściciel był pochłonięty czymś zupełnie innym. Z trzema łodygami w pysku zawahał się nad leżącą przed nim różą. Ale no właśnie – leżącą. Wątpił by miała wrócić do swojego wazonu, a nawet jeśli... widział jak ciągnęło ją ku wolności, prawda? Ostrożnie dołączył ją do miniaturowego bukietu, uważając przy tym na ostre kolce, a następnie wymknął się z kwiaciarni, mając nadzieję, że rozmowa wciąż trwała. I że jego największym zmartwieniem nie będzie wściekły człowiek depczący po ogonie, a raczej gdzie teraz skierować kroki.