Trening Rybiej Łapy

[Wiewiórczy Skok]

Rybka nie musiała się obawiać tym, że zapomni jakichś zasad - Wiewiórka miała zamiar ćwiczyć z nią to jeszcze wielokrotnie, nim terminatorka nie osiągnie swego rodzaju perfekcji co do polowania. Wiadomo, że brzmiało nienajgorzej, a mogło się okazać, że jest to trudne; albo w drugą stronę - niebywale łatwe. Dla rudej nie było to najłatwiejsze zadanie, często się myliła przy polowaniu, nie raz i nie dwa zapomniała o jakiejś ważnej zasadzie przy podkradaniu się do królika, wiewiórki, czy myszy, i wielokrotnie wracała już do obozu z pustymi łapami, szczególnie na początku treningu, więc rozumiała, że nie każdy łapie to od razu i trzeba na to poświęcić trochę czasu - ale jego akurat miały sporo, nie musiały się wszak nigdzie spieszyć, prawda?
- W takim razie, pokaż mi, jak wykorzystujesz tę wiedzę w praktyce, co? Będę się kręcić w pobliżu, a ty... Działaj, powodzenia! - życzyła kotce, cofając się parę kroków i wskazując pyszczkiem kierunek, w którym powinna się udać cętkowana, żeby iść pod wiatr - a taka tam podpowiedź.

[Złota Rybka]

Ruszyła lekko ogonem zaskoczona tym, że to już wszystko i teraz ma zapolować w praktyce. To było bardzo szybkie. Ale nie miała nic przeciwko. Powtórzyła sobie jeszcze raz wszystko w głowie i kiwnęła w stronę Wiewiórczego Skoku, gdy ta odchodziła. Szylkretka więc dosyć pewnie jak na siebie ruszyła przez tereny Klanu Rzeki. Ustawiła się pod wiatr i póki co w ciszy poszukiwała zwierzyny uważając pod łapy. Trochę się obawiała, że nie znajdzie żadnej zwierzyny po jest Pora Nagich Drzew i podobno jak jest zimno to i nie ma zwierzątek zbyt wielu do upolowania. Może jednak Gwiezdny Klan będzie miał ją w opiece.

[Wiewiórczy Skok]

Widocznie pewność siebie Rybiej Łapy zadziałała cuda, bowiem nie musiała długo przeć przed siebie by zauważyć po chwili niewielki, rudy i puchaty ogonek wystający zza krzaka w stronę którego akurat zmierzała. I gdyby się na chwilę zatrzymała, to po chwili mogłaby zauważyć jego właścicielkę w pełnej okazałości. Widocznie ruda wiewiórka zeszła z drzewka, bo skończyło jej się całe jedzonko i teraz szukała czegoś wśród śniegu i liści, kompletnie nie zwracając uwagi na otoczenie - czego najlepszym przykładem było to, że przez chwilę wręcz stała przodem do cętkowanej i nawet nie zwróciła na nią uwagi! Łatwy cel.

[Złota Rybka]

Rybia Łapa zaskoczyła się tym jak szybko znalazła zwierzynę do upolowania. W dodatku nie było to coś malutkiego. Nie tak daleko przed nią znajdowała się ruda wiewiórka. O ironio przyniesie Wiewiórczemu Skokowi wiewiórkę. Wystraszyła się, gdy piszczek stanął w jej kierunku, ale jej nie zauważył na szczęście. Upewniając się, że na pewno jest pod wiatr, ugięła swoje łapy, tak by jej brzuch był tuż nad ziemią. Ogon i głowę wyrównała z linią kręgosłupa, po czym ciężar swego ciała przeniosła na tylne łapy. Uważała idąc cichutko, by na nic nie nadepnąć. Jeśli udało jej się wystarczająco blisko podejść do wiewiórki wyskoczyła w jej stronę z wyciągniętymi pazurami.

[Wiewiórczy Skok]

Rybia Łapa idealnie zapamiętała to, co powiedziała jej Wiewiórka, a sam rudy gryzoń niespecjalnie utrudniał jej podejście do siebie, bo kompletnie ignorował możliwość tego, że zostanie zaatakowany, bo niepecjalnie przejmował się tym, co dzieje się naokoło, próbując wykopać spod śniegu i liści jakieś jedzonko. I, widocznie, to było jego zgubą, bowiem chwilę później skończył między łapami terminatorki, piszcząc z przerażeniem, gdy poczuł przybijające go do ziemi łapy i pazury kotki orające jego delikatną skórę.

- Gratulacje, Rybia Łapo! - rozległo się chwilę później tuż za plecami kotki. - Teraz musisz ją tylko dobić i zakopać, w jakimś charakterystycznym miejscu, by wrócić po nią później! - oznajmiła z dumą w głosie. Cętkowana szybko zapamiętała co ma robić i jak ma robić, a to zdecydowanie dało efekty biorąc pod uwagę, że ledwo chwilę po tym jak się rozdzieliły upolowała wiewiórkę. - To co, próbujesz jeszcze raz? - spytała, a jej wąsy drgnęły delikatnie, gdy cofała się już, nie dając nawet Rybce czasu na odpowiedź - w końcu, pff, co to jedna wiewiórka, jak można się pokusić o coś jeszcze?

[Złota Rybka]

Wiewiórka zaczęła piszczeć w jej łapach, a Rybia Łapa dobiła ją. Czuła satysfakcję z tego, że pierwszy raz w życiu złapała coś na stos zwierzyny. Może i było to trochę brutalne, lecz wiedziała przecież, że rude zwierze ma zostać zabite, a potem inni je zjedzą. Polowanie wydawało się być przyjemnym zajęciem. W dodatku coraz bardziej podobało jej się poza obozem. Było tak pięknie wszędzie. Wiele się zmienia w niej dzięki treningom. Już nie kryje się w legowisku a śmiało wychodzi do obozu i nie czuje już potrzeby krycia się. Ma się na prawdę dobrze. Chwyciła rude zwierzątko w pysk, a w swej buzi mogła poczuć jeszcze ciepłą krew. Było to coś zupełnie innego jak sięganie po zdobycz ze stosu. Ekscytujące. W między czasie dołączyła do niej mistrzyni, a szylkretka posłała jej lekko nieśmiały, topowy dla niej uśmiech, jednakże w pełni szczery. Uniosła wysoko ogon i podeszła do drzewa przy którym leżała odłamana duża gałąź. Charakterystyczne miejsce jak nic. Zakopała tam swój pierwszy w życiu łup.
- Tak z wielką chęcią! - powiedziała radośnie na propozycję by polować dalej.
Ruszyła więc dalej pod wiatr, uważając by na nic nie nadepnąć. Cichutko stawiała łapę za łapą i tak rozglądała się za kolejną potencjalną zdobyczą.

[Wiewiórczy Skok]

Mimo niezbyt sprzyjającej do polowania pogody, śniegu dookoła, mrozu, lodu, Rybia Łapa zdecydowanie miała szczęście w tropieniu, bowiem... Dosłownie niedługo po tym, jak zakopała swoją poprzednią zdobycz i ruszyła przed siebie, żeby coś znaleźć - dosłownie niemal pod jej nosem na ziemi wylądował gołąb. Widocznie w mieście nie karmili ich już dostatecznie i te ptaki musiały zacząć szukać jedzenia na własną nogę, bowiem nie był on sam. Niedaleko wylądowało całe ich stadko, chodząc w kółko i grzebiąc w ziemi. Ale jeden właśnie wylądował kawałek dalej, niepomny na to, że przez to może być narażony na śmierć. No cóż.

[Złota Rybka]

Rybia Łapa nie spodziewała się, że na jej drodze znajdzie się całe stado gołębi. Nie za bardzo wiedziała jak sobie z tym poradzić. Pilnując tego by iść pod wiatr starała się za czymś ukryć, krzaczkiem czy drzewkiem. Była dosyć niepewna, więc przystawała w bez ruchu. Łapy miała ugięte, jej brzuch był tuż nad ziemią. Ale ogon i głowa wyrównane były do linii kręgosłupa. Wyskoczyła w górę, gdy znalazła się wystarczająco blisko. Chciała skoczyć na ptaka, który był oddalony nieco od grupy. Celowała w skrzydło, by pozbawić gołębia możliwości odlecenia.

[Wiewiórczy Skok]

Ogólnie Rybiej Łapie poszło całkiem dobrze... Oprócz tego, że w pewnym momencie nadepnęła na gałązkę. Która wydała z siebie dość głośny odgłos, na tyle, że ten jeden, samotny gruchacz usłyszał ją i poderwał się do lotu, aczkolwiek nie uciekł daleko, bowiem przysiadł na pniaku niedaleko, uważnie się rozglądając. Na szczęście za to, przez to że cała reszta stadka radośnie sobie gruchała między sobą, oni tego nie usłyszeli, więc nie doszło do masowej paniki, a wystraszony ptak po chwili się uspokoił, pewnie uznając, że to jeden z jego kompanów i zleciał z pniaka by wrócić do szukania jedzenia. Cętkowana miała więc drugą szansę.

[Złota Rybka]

Trzask. Rybka przez przypadek nadepnęła na gałązkę, powodując ucieczkę gołębia. Szylkretka wycofała się z powrotem w stronę krzewu, by się ukryć. Cała gromada jednak nie odleciała. Musieli tego nie usłyszeć. Za to ptak, którego wcześniej chciała złapać wrócił do poprzedniego mniejsca. To była szansa dla niej. Wiatr wiał jej w pyszczek. Ugięła łapy, a brzuch trzymała nad ziemią. Ogon i głowę wyrównała z linią kręgosłupa i z powrotem postanowiła zbliżyć się do celu idąc w ukryciu i zastygając w miejscu. Tym razem uważała także pod łapy. Wyskoczyła w stronę gołębia gdy była blisko, chcąc dalej złapać za skrzydło szarego ptaszyska.

[Wiewiórczy Skok]

I tym razem gołąb zupełnie nie spodziewał się ataku. Ale może powinien? Za łatwo uwierzył, że ten trzask nie był winą żadnego gotowego go zabić drapieżnika i zdecydowanie był za mało uważny biorąc pod uwagę, że uderzenie serca coś go przestraszyło. Widocznie nie należał do mądrych osobników - ale to nawet lepiej! Ponieważ oprócz zachowania podstawowych zasad polowania Rybia Łapa nie musiała zrobić nic więcej - nawet to ukrywanie się teoretycznie było niepotrzebne, bowiem szare ptaszysko patrzyło wyłącznie sobie pod nogi. Dlatego też nawet nie zauważyło, gdy cętkowana terminatorka się do niego zbliżyła, zdołał jedynie wydać zduszony krzyk, gdy ta wpadła na niego i uderzyła w jego skrzydło, łamiąc je skutecznie. Teraz wystarczyło go tylko dobić.

Niemniej, akcja ta spowodowała, że reszta ptaków obudziła się z letargu i gruchając ze strachem odleciała w dal. Dlatego też chwilę później obok dobijającej ptaka córki Żołędziowej Cętki pojawiła się Wiewiórka z szerokim uśmiechem na pysku i dumą w oczach.
- Gratulacje, Rybia Łapo, kolejna świetna zdobycz - przyznała z uznaniem. - Musisz tylko pamiętać, żeby naprawdę uważać na co stąpasz. Czasem uda ci się na nic nie nadepnąć, ale, no, czasem jest jak widziałaś. Na szczęście ten koleżka niespecjalnie się tym przejął - dodała, wskazując gołębia nosem. - W każdym razie, nasi przyjaciele chyba skutecznie ostrzegli wszelką zdobycz w okolicy, więc raczej chwilowo nie mamy tu czego szukać - mruknęła, strzepując ogonem i zerkając w niebo. - Jeśli chcesz, możemy się przejść kawałek dalej i tam spróbujesz jeszcze raz, albo na dzisiaj skończymy? - spytała dając terminatorce wolny wybór.

[Złota Rybka]

Skrzydło strzeliło pozbawiając ptaka możliwości ucieczki. Rybia Łapa więc przytrzymując już gołębia łapami wgryzła się w jego gardło, a ten zwisał już bez życia. Wtedy przyszła Wiewiórczy Skok zwracając uwagę na to, że podczas polowania szylkretka nadepnęła na gałązkę. Córka Żołędziowej Cętki odłożyła na chwilę ptaka i oblizała swój pysk z krwi.
- Wiem... zapomniałam. Ale jak będę dużo polować to już będę wszystko pamiętać. Um zmęczyłam się już dosyć polowaniem, więc mogłybyśmy już skończyć na dzisiaj?
Nie była jakoś bardzo wysportowana. Była słabą kotką, miała chude łapki i nie było w niej wiele siły. Także dzisiejszy spacer i bieganie za wiewiórką i gołębiem ją dosyć zmęczyło i wolała zrobić przerwę.

[Wiewiórczy Skok]

- Wiadomo! - odpowiedziała wesoło, nie chcąc, żeby Rybia Łapa źle się poczuła, bo raz o czymś zapomniała. Musimy pamiętać wszak, że dwie zdobycze już miała na koncie, a było to jej pierwsze polowanie w praktyce, tak więc i tak poszło jej niebywale dobrze! Dlatego też, gdy cętkowana oznajmiła, że jest już zmęczona, Wiewiórka pokiwała głową. - W takim razie chodź, trzeba odkopać tą wiewiórkę i wrócimy do obozu. Będziesz mogła zanieść jedną z tych zdobyczy Żołędziowej Cętce - zaproponowała. Matka na pewno się ucieszy, szczególnie jak usłyszy, że jest to zdobycz złapana własnołapnie przez jej córkę!

***

Minęło trochę czasu. Do tej pory trenowały z Rybią Łapą polowanie, trochę przypominały sobie teorii, ale nie było tego do przypominania dużo, więc jak można się domyślić - skupiały się na polowaniu. Tego jednak dnia Wiewiórka miała trochę inne plany, więc przy poprzednim spotkaniu, gdy już się rozdzielały, zaproponowała Rybiej Łapie, żeby spotkały się przy wyjściu z obozu - i tam też czekała, trochę wcześniej, niż powinna, siadając przy zewnętrznej stronie Błyszczących Głazów i obserwując powoli zmieniającą się pogodę. Ostatnio robiło się coraz cieplej i choć pogoda nie była jeszcze ciepła, to śnieg już topniał, częściej padał deszcz, aniżeli śnieg, no i... miała dzisiaj ambitny pomysł, żeby się przejść. No. Miała nadzieję, że Rybiej Łapie nie będzie przeszkadzał spacerek, jaki na dzisiaj zaplanowała.

[Złota Rybka]

Rybce podobały się trenigi o polowaniu. Już nie zdarzało jej się mylić się podczas łapania zwierzyny, więc może trochę zaczynało być to nudne. Oczywiście polować musi całe życie to wie, ale wolałaby już na treningu zająć się czymś po prostu nowym! Może walką? W sumie to chciałaby nauczyć się jak bronić się przed drapieżnikami. Wtedy czułaby się pewnie wychodząc na polowanie. Bo nie musiałaby męczyć kogoś by ją bronił.
Zaciekawiło ją to, że dzisiaj miały spotkać się w wyjściu z obozu. Mogło to świadczyć tylko o tym, że coś ciekawego będzie się działo. Wstała więc wcześniej rano i gotowa na trening ruszyła ku miejscu, gdzie miały się spotkać. Wiewiórczy Skok już tam stała.
-Dzień dobry Wiewiórczy Skoku - przywitała się i uniosła wysoko ogon szczęśliwa, że ją widzi. Bardzo lubiła mistrzynię i za każdym razem gdy ją widzi nie może powstrzymać uśmiechu na pysku.

[Wiewiórczy Skok]

Widząc zbliżającą się Rybkę uśmiechnęła się do niej promiennie, wstając od razu, żeby pokazać jej, że dzisiaj nie będą specjalnie próżnować i czeka je dużo roboty. Miała ambitne plany, aczkolwiek gotowa była je zmienić, jeśli Rybia Łapa nie okaże nimi zainteresowania; raczej nie miała w zwyczajach, żeby planować treningi, które nie podobają się jej terminatorom. Jasne, teraz miała plany, zaplanowała skrupulatnie co będą dzisiaj robić, ale jeśli na przykład cętkowana terminatorka uzna, że woli coś innego, to Wiewiórka gotowa była zmienić wszystkie plany na dzisiejszy dzień.
- Dzień dobry, Rybia Łapo, mam nadzieję, że się wyspałaś - powiedziała wesoło, a jej wąsy drgnęły delikatnie z rozbawienia. Niektóre koty lubiły długo spać, a wstawanie z rana nie należało według nich do najprzyjemniejszych punktów dnia. Sama Wiewiórka zazwyczaj zawsze wstawała razem ze słońcem, więc jej akurat to nie przeszkadzało. - Zaplanowałam na dzisiaj trochę spacerku po granicach, jeśli nie masz nic przeciwko? - zagaiła, oczywiście dając jej możliwość zaprotestowania, czy wysnucia swojego pomysłu.