Trening Karasiowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

W całej swej naiwności wierzył, że Karaś mówiąc "rozumiem" naprawdę go rozumiała. Co więcej, widziała sens w jego słowach i zgadzała się z nimi. Bo według niego to wszystko jak najbardziej miało logiczne podłoże i po prostu nie pozostawiało pola do interpretacji innej, niż w założeniu. Miło mu się zrobiło, że przyjaciółka (Czy mógł tak ją nazywać? Czy nie było na to za wcześnie?) widziała w sobie nadzieję na wojownika zasługującego na swoją rangę, jako że zdaniem Łabędzia bardzo na nią zasługiwała. I chciał ją niezwłocznie poinformować o tym, że potrenują jeszcze trochę walki i następna ceremonia będzie jej, tyle że... Bał się. Tak zwyczajnie bał się jej reakcji. A co jeśli odmówi dalszej współpracy? Zerwie z nim kontakt tak raz a porządnie za te głupie gierki? No i Czereśniowa Gałązka... Czy wydobrzeje do czasu ceremonii? Co jeśli Karaś nie zjawi się na własnym mianowaniu z jego winy? Tchórzostwo jak nic, ale nie potrafił temu zaradzić. Kiedy przyjdzie czas, to i tak prawda wyjdzie na jaw. Może nie ma co przyspieszać, zwłaszcza że dopiero co Ość postanowiła odnowić kontakt.
- To co, wracamy do obozu? - zaproponował podnosząc się z ziemi. Jasnego pyska nie opuszczał łagodny uśmiech. Udany dzień, doprawdy udany. Po tych wschodach słońca pełnych stresu, ten był jak balsam na zbolałą duszę. O ile kotka nie oponowała, powoli ruszył w drogę powrotną. - Cieszę się, że mogliśmy znowu spędzić razem czas.

z.t.

[Karasiowa Ość]

Gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl, że wprowadziła Łabędzia w błąd. I została tam, bo szara nijak nie zamierzała tego naprostować. Nie będzie psuć humoru i przede wszystkim nie będzie ryzykować kolejnej dyskusji, gdy wiedziała, że ma rację, a jej logika jest bezbłędna.
- Tak, wracajmy. - zgodziła się chętnie, również podnosząc z ziemi i otrzepując krótką sierść. Na kolejną wypowiedź odpowiedziała jedynie uśmiechem i cichym fakt, było miło. I rzeczywiście tak uważała, całkiem przyjemnie było tak normalnie porozmawiać. Może go nawet uprzedzi nim wyruszy na poszukiwania, by tak nie znikać bez słowa. Ale przez jakiegoś pośrednika, żeby przypadkiem nie starał się jej zatrzymywać.
z.t