- Jasne, może zdarzyć się tak, że walka będzie zbyt ryzykowna i rozsądniej będzie uciec. Ale i do ucieczki trzeba podejść z głową - powiedział. Dziwnie było myśleć o walce nie jako o zagadnieniu treningowym, a o czymś, co robi się w życiu. Na poważnie. W najgorszym wariancie - na śmierć i życie, bez żadnych zasad i bez hamulców. Na Łabędzia spłynęła delikatna mgiełka inspiracji, podobna tej, która towarzyszyła mu czasami podczas ćwiczeń z Kornikowym Konarem. Można nienawidzić walczyć, nie czuć się w tym jak ryba w wodzie, ale lepiej się do tego zmusić. I, w razie konieczności, swojego terminatora też. W imię przyszłości, tak przecież zawrotnej. Teraz żyli bezpiecznie, nikomu nie wadząc, tak jak nikt nie wadził im. Czy zawsze tak będzie? Zmiana. Czy to nie przy tym trzymały się myśli pewnej rudej kotki?
Kiedy Karaś wypowiadała swoje pytania, oba koty stawiały pierwsze kroki na Kocim Grzbiecie, a gdy skończyła mówić, znajdowali się na całkiem przyzwoitym kawałku ziemi. Jak dobrze, że chociaż tutaj mieli ładną trawkę, zupełnie jakby roztopy nigdy się nie wydarzyły.
- To jest jakaś opcja - przytaknął. - Pamiętaj, że dużo wychodzi w praktyce. To co, zaczynamy? Wyobraź sobie, że jestem twoim największym wrogiem i skop mi tyłek.
Dwoma susami odskoczył na półtorej lisiej długości i stanął w oczekiwaniu na ruch szarej.
Nie była gotowa na start, a to że Łabędź odskoczył by czekać na jej ruch, nijak nie pomagało w sytuacji. Tak jak się spodziewała - było dziwnie i niezręcznie. Stała w miejscu przez parę uderzeń serca nie wiedząc co ze sobą zrobić, a kremowy ciągle czekał. Nieco żałowała swojej decyzji, może trzeba było podkreślić, że jednak chciałaby poznać tylko teorię mordobicia, a praktykę wolałaby przetestować w warunkach śmiertelnego zagrożenia? Zmrużyła oczy, pod wpływem z lekka oślepiających promieni słonecznych. No nie, ona w takich warunkach się bić nie będzie. Ruszyła powolutku po łuku, pamiętając o tym, że walka teoretycznie się zaczęła, chcąc znaleźć miejsce gdzie światło nie będzie ograniczać jej wizji. No i przede wszystkim by nie stać jak kołek. I gdy zajęła upragnioną pozycję, mogła się skupić na głównym problemie, to jest:
- Dobra, ale... jak się zaczyna?
No i... nic. Karaś stała w miejscu, na co on odpowiedział cierpliwym oczekiwaniem. Później ruszyła z wolna, wtedy mięśnie Łabędzia spięły się w gotowości do uniku bądź kontrataku, ale i z tego nic nie wyszło, bo to nie rzucanie się na niego było w głowie szarej. Wyprostował się na brzmienie jej głosu. No cóż, może powinien był wziąć ją z zaskoczenia, tak jak zrobił to jego mistrz; syn Płonącego Świtu nie miał czasu się zastanawiać, bo miał przed sobą pędzącą masę czarnego futra i trwogę budzących mięśni. Zaufał instynktowi, jako że nic poza tym nie miał. Ani przesadnej wiedzy, ani doświadczenia, ani nawet wyobrażenia, jak powinien się ruszać. Ale w porządku, bez paniki. To jeszcze nie czas na radykalne kroki. Poradzą sobie z tym.
- Pomyśl o tym... jak o polowaniu. Jestem teraz jadowitym wężem, którego chcesz przepędzić z terenów klanu, nim zrobi komuś - na przykład tobie - krzywdę. Moje słabe punkty znasz - powiedział.
Jak na jadowitego węża, Łabędź miał coś bardzo dużo cierpliwości do szarej, której wcale do atakowania śpieszno nie było. Ciekawe czy jakby go tak przetrzymała jeszcze parę chwil to oszczędziłby jej trudu rozpoczynania walki i sam zaczął. Nie, chwila, sama tego chciała, więc powinna się jakoś ruszyć. Skinęła mu w głową w odpowiedzi (co prawda z lekkim opóźnieniem, ale jednak) i po chwili wahania spięła swe wątłe mięśnie i zrobiła dwa skoki w stronę kremowego by zdzielić go łapą po nosie.
Kiedy już słowa Łabędzia rozbrzmiały w powietrzu, sam zwątpił, czy nie pogorszył sytuacji tą swoją "radą" od siedmiu boleści. Ku jego zaskoczeniu, Ość nie skontrowała go jakąś błyskotliwą uwagą, na którą nie potrafiłby odpowiedzieć i podjęła się próby ataku. Widząc jak kotka spina mięśnie, błękitnooki odruchowo uczynił to samo. Ruch terminatorki był prosty do przewidzenia, a co ważniejsze - reakcja nie wymagała od niego dłuższego myślenia. Odrobinę później od przeciwniczki ruszył jej na powitanie, by następnie niczym miniaturowa wersja czołgu przywalić jej z barku; będąc blisko, Łabędź wyeksponował tę część ciała, głowę natomiast przyciągnął w bok przeciwny Karasiowej Łapie, ku swojej szyi.
Wcale jej nie ucieszyło, że Łabędź ruszył jej na spotkanie, ale w pół skoku ciężko było wycofać się z sytuacji. Opadła na ziemię, chwiejąc się od uderzenia, więc musiała zrobić kilka dodatkowych kroków nim odzyskała równowagę. Spojrzała na kremową kulę futra, ale zamiast myśleć nad sensownym planem, zdecydowała się skorzystać z tego, że Łabędź nie uciekł jej gdzieś daleko i szybko odwróciła się, by z gracją kózki skoczyć mu na grzbiet. No, przynajmniej rzucić się w jego stronę, licząc że uda jej się chwycić parę kłaczków na karku.
Czas, w którym Karaś wracała do siebie, był idealnym momentem na atak, lecz Łabędź z niego nie skorzystał. To nie byłoby w porządku, to raz, a dwa - może i przy Kornikowym Konarze udało mu się zwalczyć obawę, że podczas walki zrobi mu krzywdę, niemniej szarej kotce brakowało masywności, doświadczenia, tej rangi mistrza wręcz niemożliwego do pokonania. Nawet Drobna Łapa nie był tak... drobny. No i to zmuszało do wzmożonej uwagi.
I z tej uwagi nie zorientował się, kiedy, jak i gdzie - po prostu Ość nagle uwiesiła mu się na grzbiecie, co w innych okolicznościach pewnie by pochwalił, jednak w tamtej chwili był zbyt przejęty na słowa. Obrócił łeb ku niej, ale nie miał jak sięgnąć jej zębami, dopiero energiczne ruchy grzbietu pozwoliły mu pozbyć się natręta, a to i tak kosztem wyszarpniętego kłaka jasnego futra, który skończył w szczęce Karasia. Tym razem nie czekał Gwiezdni wiedzą na co, odwrócił się i spróbował zaatakować. Jego celem było szare uszko.
Udało się wskoczyć na grzbiet kremowego, ale nim zdążyła się nacieszyć małym zwycięstwem, jej przeciwnik zaczął coś podskakiwać. A że wczepienie się pazurami było niedozwolone to wiele czasu nie minęło nim ześlizgnęła się (no dobra - spadła) na ziemię. Nim doszła do siebie i pozbyła się kłaczków przyklejonych do podniebienia, zobaczyła jak w jej stronę leci Łabędź. Nie miała czasu na ucieczkę, więc w panice zamachnęła się na niego łapą. Bez specjalnego celowania, ot, licząc, że trafi w zbliżający się pysk.
Ufnie zbliżał się szczękami w kierunku karasiowego ucha, nie myśląc nadmiernie o tym, jak jego właścicielka zareaguje na puchate monstrum niebezpiecznie zainteresowane kontaktem z jej głową. I być może to był błąd, bo kiedy dostał w pysk, to zbiło go to z tropu na tyle, że stracił kilka drogocennych uderzeń serca, jakie miał szansę zużyć na produktywniejszą reakcję. Miał i ją stracił bezpowrotnie. Wybity z rytmu nie uskutecznił swojego pierwotnego planu i przystanął, by po otrząśnięciu się przystąpić do planu b. Teraz to on wyrzucił przednią łapę w przód, chcąc masywnym łapskiem zdzielić szarą po policzku.
Mogła skorzystać z okazji i odskoczyć, gdy tylko udało jej się zdzielić wojownika po pysku, ale dotarło to do niej zbyt późno - akurat, gdy (dla odmiany) to łabędzia kończyna spotkała się z jej policzkiem. Z tą różnicą, że jej po tym uderzeniu zakręciło się w głowie, a w kolejnym przypływie świadomości spróbowała zgarnąć łapą nieco ziemi i sypnąć w stronę pointa. By uderzenie serca później odskoczyć na bezpieczny dystans i tam dojść do siebie.
Chyba trochę przesadził z siłą swojego ataku, ale Gwiezdni mu świadkiem, że na Kornikowym Konarze podobne ciosy nie robiły najmniejszego wrażenia. Przemknęła mu przez głowę myśl o częstszym urządzaniu sobie sparingów w przyszłości, z różnymi kotami, ale to nie było zmartwienie na już. Zmartwieniem na już był kolejny nieoczekiwany ruch ze strony Karasiowej Łapy. A przecież powinien móc spodziewać się sypnięcia ziemią w oczy; sam jej to radził i sam podobne numery praktykował trenując. Nic z tego nie uchroniło go przed tymczasowym pogorszeniem wizji i bólem gałek ocznych, bo nie udało mu się uniknąć lecących ku niego drobinek. W oszołomieniu cofnął się o kilka kroków potrząsając głową oraz sięgając łapą do oczu. Stał się łatwą ofiarą.
Świat prędko przestał wirować przed zielonymi oczami, więc kotka skupiła wzrok na Łabędziu. Jeszcze był pochłonięty wyciąganiem ziemi z oczu, a szara poczuła ukłucie sumienia, że mu tak sypnęła. Szybko jednak zostało rozproszone przez inne myśli, a Ość na powrót skupiła się na walce. Położyła płasko uszy, mając w pamięci ostatnią próbę kocura i skoczyła w jego stronę, celem szybkiego pacnięcia łapą w sterczące uszko i odskoczenia poza jego zasięg. Chociaż z tyłu głowy pojawiła się myśl, że jest ten ruch był bliższy bawiącym dzieciakom, niż walczącym kotom.
Widział coś niecoś z nadchodzącej szarej sylwetki i choć na unik było za późno, a jej dokładne zamiary pozostały dla niego tajemnicą, Łabędź spiął się w sobie. Może nie oczekiwał, że Karasiowi uda się zwalić go z łap, ale był z lekka ogłuszony i błędnik mu świrował. Nie potrzebował nader silnego ciosu, by zostać zmuszonym walczyć o utrzymanie równowagi. Tak więc docisnął głowę do szyi, wystawił łapy bardziej na boki i tak prowizorycznie gotowy przyjął... pacnięcie. W uszko. A kiedy kilka uderzeń serca później mógł już w miarę normalnie używać oczu, kocur zobaczył oddaloną od niego terminatorkę. Niech sobie nie myśli, że byle pacnięciem zmiecie go z ziemi. Raz jeszcze potrząsnął głową, po czym wystartował na przeciwniczkę. Tym razem celował w jej kończyny.
Czy spodziewała się, że zwykłym pacnięciem rozłoży Łabędzia? No... nie. Chyba nie, bo aż tak naiwna nie była, a jednak zamiast skorzystać z okazji do sensownego ataku, zdecydowała się na pacnięcie. I być może, moment później zaczęła żałować, gdy tylko zobaczyła rozpędzony taran, lecący w jej kierunku. Ewidentnie celował w jej chude nóżki, więc podjęła próbę przeskoczenia kremowego. Tylko, że wyskoczyła o uderzenie serca za późno, nie wkładając w to wystarczająco wiele siły i w efekcie zamiast z gracją przefrunąć nad przeciwnikiem, zahaczyła o niego kończyną i nie złapała równowagi opadając na ziemię. Przeturlała się kawałek nim zerwała na równe nogi. Jutro na pewno będzie obolała, ale teraz jeszcze to do niej nie docierało.
Naprawdę głęboko wierzył, że Karaś wykorzysta swoje lekkie ciałko do uniku i prawie się nie przeliczył. Próba faktycznie nastąpiła, z tym drobnym szczegółem, że nie do końca udana. Na szczęście, nauczony poprzednimi doświadczeniami Łabędzia Szyja nie przykładał się do swojego ataku tak na sto procent, nie dziewięćdziesiąt nawet, co nieco załagodziło szkody. Wojownik wykonał jeszcze dwa susy w przód, tak dla bezpieczeństwa, i odwrócił się do kotki, drgając nerwowo ogonem. Już była gotowa do kolejnego ataku, a w każdym razie stała pewnie na łapach. Zdecydował się poczekać na jej krok.
![[Obrazek: labondz.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/labondz.gif)
![[Obrazek: E01yWJC.png]](https://cdn.discordapp.com/attachments/1107260099627589673/1107260585197969449/E01yWJC.png)