Szare Topole

[Rosa.]

xxRosa już w tym momencie spotkania mogła stwierdzić, że wichrowa nieznajoma miała zdecydowanie inną energię, niż większość kotów, które do tej pory spotkała podczas swojej wędrówki. Sprawiała wrażenie żywiołowej i pewnej siebie. Coś w rodzaju zazdrości pojawiło się w umyśle kremowofutrej.
xxCzyli szła w dobrym kierunku. W porządku. Słuchając dalej wskazówek szylkretowej kotki, w głowie wyobrażała sobie drogę. Słysząc osobliwą nazwę miała już zamiar o nią spytać, ale Rzeżuchowa Łapa sama ją wyjaśniła. O nie, kolejna rzeka. Czy klany nie mogły osiedlić się na jakiś suchszych terenach? Oby tylko nie musiała przez nią przepływać. Jedna kąpiel o zimnej porze obiegu to o jedna za dużo.
xx— Rozumiem. — odparła krótko. Instrukcje były dość jasne, więc powinna sobie poradzić. Była już blisko. Bardzo blisko. — Wiesz może, ile to może zająć? — spytała jeszcze, chcąc wiedzieć, czy zdąży tam dotrzeć jeszcze tego samego dnia, czy będzie potrzebny przystanek. Być może ostatni przystanek na jej drodze. Wow. Ekscytacja zaczęła się zbierać w ciele Rosy.
xxJuż trzeci raz słyszy to pytanie. Nie sądziła, że zacznie ono ją tak męczyć. Nie była jednak pewna, czy to dlatego, że się powtarza, czy dlatego, że niewygodnie jej na nie odpowiadać. Poruszyła końcówką ogona w zawahaniu.
xx— Powody osobiste. — w zasadzie nie musiała w ogóle się tłumaczyć, ale uznała, że taka odpowiedź będzie w porządku. Nie za dużo, nie za mało.

[Rzeżuchowy Kiełek]

- Jeśli dobrze pójdziesz... Powinnaś na spokojnie dojść tam jeszcze dzisiaj! - pewnie była to dla niej całkiem dobra wiadomość! Dojście do Cienia nie powinno jej zająć jakoś strasznie dużo czasu. Obejście całej granicy klanu zajmowało jakieś... Pół dnia? Więc pójście kawałek wzdłuż granicy powinno zająć o wiele mniej czasu.

- Rozumiem - jeśli to powody osobiste... To to powody osobiste. Nie ma co w nie wpychać niepotrzebnie nosa. Skoro nie chce mówić to niech nie mówi. Rzeżucha to szanowała.

- W takim razie... Pamiętaj by być ostrożną i powodzenia! - nie znała celu wyprawy kotki na tereny Klanu Cienia, ale... Nie mogła mieć żadnego złego celu, prawda? Nie ważne jaki cel miała, Rzeżucha miała nadzieję, że go osiągnie. A teraz... Cętkowana może wrócić do polowania - Żegnaj! - uśmiechnęła się po raz ostatni do samotniczki, po czym odeszła od granicy. Rany, pierwsze spotkanie z samotnikiem od czasu powrotu do klanu i wcale nie było tak źle! Nie pogadała za wiele, ale Rosa nie wydawała się zbyt skora do rozmowy, a Rzeżucha nie chciała jej dłużej przeszkadzać w szukaniu Klanu Cienia. Kto wie, może jeszcze kiedyś się jeszcze spotkają? Może wtedy kotka zdradzi jej, jaki był jej powód wyprawy, jeśli jej się uda? Byłoby całkiem fajnie!

// zt

[Rosa.]

xxCzy to pozytywna energia emanująca od wichrowej terminatorki czy sama eksytacja Rosy, na mordce kremowofutrej pojawił się przelotny uśmiech. Jeszcze dzisiaj! Cel jej wędrówki był na wyciągnięcie łapy i Rosa poczuła kolejną falę ekscytacji, połączoną z ulgą oraz radością. Strzepnęła ogonem pod wpływem rosnącyh emocji.
xx— Oh, dobrze, rozumiem. — odpowiedziała, myślami już wybiegając w przyszłość i chcąc jak najszybciej kontynuować wędrówkę. Na kolejne słowa Rzeżuchowej łapy nic nie odpowiedziała, nie widząc takiej potrzeby. Dobrze, że nie musiała więcej się tłumaczyć. Z drugiej strony poczuła coś na kształt zawodu, nie rozumiała jednak, dlaczego. Nie chciała teraz tego dociekać.
xx— Dziękuję. I za pomoc. — ich spotkanie nie było długie, ale owocne i Rosa, pomimo, że uważała Rzeżucową Łapę za dość sympatyczną, wolała nie tracić już więcej czasu i iść dalej. Poza tym być może kiedyś jeszcze się spotkają? Kto wie. — Żegnaj. — lekki, krótki uśmiech raz jeszcze wkradł się na mordkę samotniczki, gdy ta patrzyła chwilę za odchodzącą szylkretką, po czym ruszyła dalej wzdłuż granicy Klanu Wichru.

z.t. <3

[Rzeżuchowy Kiełek]

Podobnie jak jakiś czas temu, tego dnia, co spotkała Rosę, dziś również opuściła obóz by pójść na wspólne polowanie, tym razem jednak z Bażancim Piórem.

Odeszli kawałek od obozu, prawie na same granice. Odeszli każdy w swoją stronę, by zapolować. Rzeżucha przybrała pozycję łowiecką, kroczyła cichutko i uważnie idąc pod wiatr, jednak... Nie mogła niczego znaleźć. Rany, dzisiaj chyba nie miała szczęścia. Próbowała tak cokolwiek wytropić, jednak nie udawało jej się. Westchnęła cichutko. Dlaczego polowanie podczas pory nagich drzew musiało być takie trudne? Cóż, może... Przejdzie się kawałek i potem ponownie spróbuje coś wytropić. Może wtedy jej się uda.

Pod jej drobnymi łapkami skrzypiał cicho biały puch, jej opuszki łap marzły, ale musiała wytrzymać. Wyszła pod pretekstem wspólnego polowania... I oczywiście zapoluje! Ale chciała się najpierw ostrożnie przejść po granicy, zrobić sobie przerwę od tropienia. Może miała nadzieję, że ponownie natrafi na przyjaznego samotnika, ale tym razem uda jej się dłużej porozmawiać i może nawet dowie się czegoś ciekawego? Patrzyła się w dal, wypatrując kogokolwiek, para opuszczała jej pyszczek. Cóż, musiałaby mieć spore szczęście, by znowu na kogoś natrafić. Ale kto powiedział, że jest to niemożliwe? Może teraz jednak jej się poszczęści?

// bóbr!!

[Bobrzy Kieł]

Praktycznie nie miała węchu a mogła przysiąc, że ulica śmierdziała równie mocno, jak pamiętała. Wszystkie drogi tak śmierdziały - szczególnie te w mieście, ta leśna jeszcze ujdzie w tłoku. Kosmate łapy Bobrzycy chroniły ją przed mrozem i, przede wszystkim, przed zbyt gwałtownym, zbyt głębokim zapadaniem się w śniegu.

Śnieg był piękny, nie przeszkadzał kocicy z tak gęstym, grubym futrem, ale bywał irytujący. Utrudniał bezszelestne poruszanie się przy tak masywnym cielsku; skrzypiał jej pod łapami przez większość czasu i bywało to trochę irytujące. Nie do zniesienia, ot, taka drobna przeszkoda w funkcjonowaniu do jakiego gladiatorka zdołała przywyknąć.

Lawirowała pomiędzy linią Topoli, przypominając sobie, że nieopodal znajduje się granica z Klanem Wichru. Wspominała spotkanie z Sikorą jak przez mgłę - to z głupim terminatorem który myślał, że ją nastraszy siedząc pod drzewem na które się wspięła, o - to wspominała dużo lepiej. Szczególnie, gdy szczeniak podkulił ogon i zaczął spieprzać do domu aż się za nim kurzyło.

Zatrzymała się, wypatrując krótkie, szylkretowe futerko, wyraźnie odbijające się od śniegu. Nie próbowała się do Wichrzaczki podkraść - podeszła powoli, bardzo pewna siebie, lustrując kotkę wzrokiem. Chciała kogoś spotkać? Proszę bardzo.

[Rzeżuchowy Kiełek]

I tym razem miała szczęście. Chyba. W jej stronę zaczął zmierzać jakiś kot. Od razu zauważyła, że jest masywny. Zbliżał się do niej powoli... Albo bardziej zbliżała, bo Rzeżucha była w stanie już stwierdzić po zapachu, że to ona. Chyba. Nigdy nie wiadomo. No więc była masywna, jej pysk zabliźniony. Wyglądała groźnie.

Nie oceniała jednak książki po okładce. Jasne, mogła być wielka, wyglądać groźnie i mieć dużo blizn, ale nawet pod taką okrywą mogła się kryć przyjazna kotka, która po prostu dużo przeszła. Tak właściwie, to jej blizny nawet dodawały do jej wyglądu, do jej masywnej sylwetki i sprawiały, że wyglądała na jeszcze bardziej silną kotkę, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Była ładna, ale wciąż nie tak ładna jak Deszcz.

- Dzień dobry! - przywitała się, ostrożnie podchodząc do gladiatorki, nie za blisko, tak na wszelki wypadek - Jestem Rzeżuchowa Łapa, a ty? - była ciekawa imienia samotniczki. Z doświadczenia wiedziała, że samotnicy mogą mieć naprawdę przeróżne imiona, nawet takie, których znaczenia nigdy w życiu by się sama nie domyśliła.

[Pokrzywa..]

xxx Pokrzywa nie potrafiła długo usiedzieć w jednym miejscu. Czuła potrzebę poznawania nowości, eksplorację otoczenia, jeszcze tylu miejsc w najbliższej okolicy nie zdążyła zwiedzić! Podczas jednej z takich małych wypraw zasłyszała o pewnym rudo-białym kocurze. Plotka mówiła, że posiadał wiedzę medyczną, oferował możliwość leczenia jak i podjęcia u niego nauki. Kocica podchodziła do tego rodzaju pogłosek raczej sceptycznie. Ostatni kot, który ogłosił się medykiem, potrafił tyle, co nic. Nie mogła jednak przejść obojętnie wobec takiej okazji, musiała przynajmniej pójść i sprawdzić na własne oczy, czy ów Alojzy jest wart nawiązania jakiegoś rodzaju współpracy.
XXX Od pewnego samotnika dowiedziała się, że podobno kilka dni temu poszukiwany był widziany w okolicy Szarych Topól. Nie był to specjalnie precyzyjna poszlaka, ale zawsze lepsza niż żadna. Szylkretka udała się w kierunku wspomnianego miejsca, starając się wywęszyć trop kota wymieszany z zapachem ziół. Rozglądała się również dookoła za skrawkiem rudego futra. Zabrała ze sobą kilka sztuk różnych ziół, głównie tych, których nazwy i przeznaczenia nie znała. Nie była pewna jakiego rodzaju opłaty będzie się domagał samotnik.

Poprzednia akcja: Pokrzywa: S: 6 | Zr: 12 | Sz: 7 | Zm: 8 | HP: 60 | W: 55/60 | Przerzuty: 0/2

//Deszczyk MG <3

[Grzybowa Polana]

Szukajcie, a znajdziecie. Trud Pokrzywy został szybko nagrodzony: już po chwili poszukiwań poczuła silny zapach kota przemieszany z wonią ziół. Zapach nie przynależał do żadnego Klanu; niemal na pewno był to poszukiwany Alojzy. Ślad prowadził na północ, w stronę Szarych Brzóz; był świeży, jakby zielarz przechodził tędy niedawno.

[Pokrzywa..]

XXXPlotki okazały się być bliższe prawdzie, niż się spodziewała. Wśród różnych zapachów unoszących się pośród Szarych Topól wyczuła ten jeden, który w tej chwili interesowała ją najbardziej - woń kota przemieszana z intensywnym zapachem ziół. Odkładając na bok wszelkie obawy, co do przebiegu spotkania, ruszyła lekkim truchtem śladem Znachora. Celowo nie zachowywała szczególnej ostrożności, podczas poruszania się. Chciała, żeby kocur został uprzedzony o jej nadejściu, gdy uda się już skrócić dzielący ich dystans.

[Grzybowa Polana]

Topolowy las powoli przemienił się w gąszcz brzóz; zapach z kroku na krok stawał się coraz bardziej intensywny. Medyk musiał niedawno tędy iść; jeszcze bardziej uwidoczniła to kępka rudego futra zaczepiona o gałęzie krzewu. Wystarczyło iść dalej wśród drzew.
Aż wreszcie jej cierpliwość została nagrodzona i sam Alojzy ukazał się jej oczom; rudy kocur przedzierał się przez gąszcz krzewów kilkadziesiąt kroków naprzód, jeszcze nie widział zielarki.

[Pokrzywa..]

XXXMinęła topole i zagłębiła się w gąszcz brzóz, w dalszym ciągu podążając odnalezionym tropem. Jeszcze zanim dojrzała kocura, gdzieś po drodze na jednym z krzaków dojrzała wyrwaną kępkę rudego futra. Nie było mowy o pomyłce. Podeszła jeszcze bliżej, zatrzymując się na dystansie dwóch lisich odległości od samotnika. Pod swoimi łapami ułożyła garstkę ziół, wśród których znajdywał liście jakubka, podbiału, ogórecznika oraz szypułka nagietka. Nie znała nazwy żadnego z nich. Takich ziół w składziku było oczywiście znacznie, znacznie więcej, ale nie chciała targać ze sobą całych zapasów Nowego Świtu. Zwłaszcza że jeszcze nie wiedziała, ile rzeczywiście wiedział potencjalny nowy nauczyciel.
XXX- Dzień dobry - odezwała sie na tyle głośno, by zajęty... czymkolwiek tam był zajęty, kocur na pewno ją usłyszał. - Alojzy, prawda? Nazywam się Pokrzywa. Słyszałam, że jesteś Znachorem i oferujesz naukę leczenia - przeszła od razu do rzeczy. Nie będzie mu mydlić oczu i starać się zakumplować, skoro przyszła dobić targu.

[Grzybowa Polana]

Rudzielec odwrócił się gwałtownie i spojrzał przejrzystymi, błękitnymi oczyma na kocicę. Miał przyjemną dla oka mordę, w której coś sprawiało, że od razu wyglądał na kota przyjacielskiego i miłego.
- Dzień dobry! - odpowiedział wesoło na jej powitanie. Uśmiechnął się do niej całym swoim szerokim pyskiem. - Tak, to ja! Szaleni miło mi Cię poznać. Poszukujesz nauczyciela czy lekarza?

[Pokrzywa..]

XXXKocur wyglądał bardzo sympatycznie, wzbudzał zaufanie swoją niegroźną aparycją i wesołym usposobieniem. Więc był jednym z takich kotów. Takich, którym Pokrzywa jednocześnie zazdrościła i współczuła. Potrafiący zakumplować się z każdym, ale również nadmiernie ufny. Przynajmniej takie sprawiał pierwsze wrażenie. To dobrze. Pełen werwy i pozytywnego podejścia mentor będzie lepszy, niż stary mruk niezadowolony z wszystkiego. Tylko czy taki kot proponowałby u siebie nauki? Raczej wątpliwe.
XXX- Nauczyciela - odparła krótko. - Pod warunkiem, że będzie mnie na to stać... Rozumiem, że takie usługi nie są tanie - nie chciała marnować niczyjego czasu, swojego, czy Alojzego. Jeżeli cena będzie zbyt wysoka, będzie musiała zrezygnować. Cicho liczyła, że rudzielec będzie oczekiwał zapłaty w postaci ziół lub jedzenia. To Pokrzywa była w stanie dla niego zdobyć bez problemu, inna zapłata mogła okazać się być poza jej zasięgiem.

[Grzybowa Polana]

- To zależy, to zależy! - zahuczał wesoło kocur, majtając w powietrzu grubym ogonem. - To fakt, że przydałoby mi się trochę pomocy, ale dla chcącego nic trudnego, oj nie! - oznajmił szumnie i na potwierdzenie swoich słów tupnął przednią łapą w ziemię. - Potrzebuję, żebyś mi pomogła kogoś znaleźć na Osiedlu. Gotowa na swoją misję?

[Pokrzywa..]

xxx Osiedle. Pokrzywa czuła, jak cienki pasek znów zaciska się na jej szyi, choć przecież już dawno leżał zakopany w ziemi. Kocica milczała przez chwilę, rozważając wszystkie za i przeciw. Jeśli nie Alojzy, to kto? Artem także na razie nie wiedział wiele. Nie słyszała również o jakichkolwiek innych kotach w okolicy, nie licząc Medyków, które wiedziałyby coś na temat leczenia. Psia kość. Myślała, że ma już za sobą jakiekolwiek wycieczki w kierunku ludzkich domostw. Tym razem będzie musiała być ostrożniejsza. Wrócić tak szybko, jak się da. I przede wszystkim, uprzedzić innych, że nie będzie jej przez jakiś czas.
XXX - Dobrze, ale muszę najpierw uprzedzić moją rodzinę – zdecydowała w końcu, a długo ogon drgnął nerwowo na myśl o tej wyprawie. O ironio, ostatnie poszukiwania przyniosły jej jedynie hańbę, a teraz to była jedyna możliwość na odbudowanie swojej reputacji.
XXX - Chciałabym jednak jakiejś gwarancji, że naprawdę się czegoś od ciebie dowiem. Mój ostatni nauczyciel, widzisz, znał jedynie trzy zioła, a także mianował się Znachorem... - powiedziała, a jej głos lekko przygasł na koniec. - Te zioła, znacz ich nazwy i zastosowanie? - zapytała, pokazując ułożone pod jej łapami liście jakubka, podbiału, ogórecznika oraz szypułkę nagietka.